«Εγώ, εγώ είμαι όστις εξαλείφω τας

παραβάσεις σου ένεκεν εμού και δεν

θέλω ενθυμηθεί τας αμαρτίας σου.»

Ησαΐας μγ:25

 

Αυτό το μήνα θα μας δώσουν την μαρτυ-

ρία τους για τον Χριστό, ο Στάθης Κουτσα-

μπάσης και η σύζυγός του Μαϊλίντα Νάτσι,

ένα νέο ζευγάρι από την εκκλησία της Λει-

βαδιάς.

Αδελφέ Στάθη ας ξεκινήσουμε με την δικιά σου μαρτυρία.

Αμήν. Γεννήθηκα το 1980 σε ένα χωριό έξω από την Λειβαδιά όπου ζω ακόμα. Σαν

παιδί δεν είχα κάποια ιδιαίτερη σχέση με τον Θεό. Πηγαίναμε εκκλησία κάθε Χρι-

στούγεννα και Πάσχα και γενικά μπορώ να πω ότι τα παιδικά μου χρόνια ήταν πάρα

πολύ ήσυχα. Με τα μαθήματα δεν τα πήγαινα τόσο καλά, με τον αθλητισμό ασχολιό-

μουν περισσότερο και γι’ αυτό πήγα αργότερα σε αθλητικό Γυμνάσιο στην Λειβαδιά.

Έκανα στίβο, εκατό μέτρα συγκεκριμένα.

Στα 17 μου χρόνια όμως άρχισα το τσιγάρο και σχεδόν αμέσως και τα ναρκωτικά,

το χασίς συγκεκριμένα. Και μόλις τελείωσα το Λύκειο παράτησα τον στίβο. Μετά πήγα

στον στρατό στις ειδικές δυνάμεις και πήρα μετάθεση για την Κύπρο όπου πέρασα

πάρα πολύ άσχημα. Κάποια στιγμή έφυγα για την Ελλάδα για να κάνω εγχείριση στο

πόδι μου, για ρήξη χιαστού και πήρα επτά μήνες αναρρωτική άδεια. Μετά με ξανακα-

λέσανε στον στρατό και πήγα στην σχολή πεζικού στην Χαλκίδα. Εκεί έμπλεξα ακόμα

πιο πολύ με τα ναρκωτικά και δοκίμασα και άλλες ουσίες πιο βαριές. Ηρωίνη συγκεκρι-

μένα. Για τρείς μήνες έπαιρνα συστηματικά και όταν κάποια στιγμή την σταμάτη-

σα μου πονάγανε όλα τα κόκκαλα. Δεν με πτόησε όμως αυτό. Ήταν κάποιος εδώ στο

χωριό που ήξερα πως έπαιρνε ηρωίνη κι έλεγα πως όταν απολυθώ θα προσκολλη-

θώ με αυτόν τον άνθρωπο και θα πίνουμε μαζί. Ευτυχώς όμως με φύλαξε ο Θεός και

δεν επέτρεψε τελικά να κάνω μαζί του παρέα. Και ευχαριστώ τον Θεό γιατί από τότε

που τελείωσα τον στρατό, δύο-τρείς φορές ξαναήπια ηρωίνη και τίποτε παραπάνω.

Συνέχισα όμως την χρήση χασίς. Έπιασα δουλειά σε ένα εργοστάσιο, είχα πλέον τα

δικά μου λεφτά και πήγαινα κι αγόραζα συνέχεια ναρκωτικά στην Αθήνα.

Υπήρχε μέσα σου κάποιο ενδιαφέρον για τον Θεό;


     Πίστευα στον Θεό και όταν πέρναγα καμιά φορά από κάποια εκκλησία έκα-

να και τον σταυρό μου αλλά δεν φτάνει αυτό. Γιατί όπως λέει και μέσα στο Λόγο

του Θεού: «και τα δαιμόνια πιστεύουν και φρίττουν». Μέσα στην οικογένεια μου και

στην συγγένεια μου ήμουνα ο χειρότερος από όλους. Με σκουλαρίκια, με τατουάζ,

με ναρκωτικά κι όπου υπήρχε ασωτία, μέσα ήτανε και ο Στάθης. Μετά ήθελα να

φύγω από το εργοστάσιο γιατί είχε πολλές υπερωρίες κι άρχισα να κάνω κοπά-

νες. Είχα και μια σχέση τότε και το είχα βρει και σαν αφορμή. Μια, δύο, τρείς με

διώξανε τελικά. Και μου ξεκαθάρισαν ότι σε κανένα εργοστάσιο του συγκεκριμένου

επιχειρηματικού ομίλου δεν πρόκειται να ξαναπιάσω δουλειά. Όλες οι πόρτες θα

είναι για μένα κλειστές. Έχει σημασία που το αναφέρω γιατί τελικά όταν πί-

στεψα έπιασα πάλι εκεί δουλειά.

Πότε άκουσες πρώτη φορά για το ευαγγέλιο;


     Κάποια στιγμή είχα πιάσει δουλειά σαν σεκιούριτι και φύλαγα πρόβατα.

Ήταν λίγο πριν το Πάσχα και φυλάγαμε τα πρόβατα σε ένα μαντρί γιατί πηγαί-

νανε και τα κλέβανε. Φύλαγα από τις δέκα το βράδυ ως τις έξι το πρωί και

στο μέρος που ήμουνα, το ραδιόφωνο έπιανε μόνο δύο σταθμούς. Ο ένας

έπαιζε ελληνικά τραγούδια που δεν μου αρέσανε καθόλου και ο άλλος ήτανε ο

Χριστιανισμός. Εκεί άκουσα για πρώτη φορά ανθρώπους να ομολογούν τι έχει

κάνει ο Θεός μέσα στην ζωή τους. Πως τους είχε ελευθερώσει από το τσιγά-

ρο, από τα ναρκωτικά. Κάποια στιγμή άκουσα έναν ομιλητή που έλεγε πως, αν

ζητήσεις τον Χριστό να σου φανερωθεί, θα σου φανερωθεί. Και κάνω μια προ-

σευχή: «Κύριε αν υπάρχεις θέλω να σε δω». Έτσι απλά. Και αμέσως μετά βλέ-

πω ένα φως. Ένα στρογγυλό φως πολύ δυνατό σαν το φεγγάρι ας πούμε, σε

μια ακτίνα εκατό μέτρων από εκεί που ήμουνα εγώ. Παίρνω το αμάξι και πάω

να δω αν υπάρχει κάτι, κάποια λάμπα ή κάτι άλλο που να προκάλεσε αυτό το

φως αλλά δεν υπήρχε τίποτε. Και παίρνω την βεβαίωση μέσα μου ότι ήταν η

απάντηση σε αυτό που ζήτησα. Είχα τέτοια χαρά που δεν περιγράφεται και

είπα: «Πρέπει να γνωρίσουν οι άνθρωποι ότι υπάρχει ο Χριστός, ότι υπάρχει η

αιώνια ζωή». Το είπα στους φίλους μου,το είπα στους γονείς μου. Εν τω μετα-

ξύ υπάρχει εδώ στο χωριό μια αδελφή από την εκκλησία της Λειβαδιάς, την

Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής, η οποία ήταν πολύ φίλη με

την μητέρα μου.


    Σας είχε μιλήσει για τον Χριστό;

Είχε μιλήσει στην μητέρα μου. Μόλις άκουσε τι έγινε μου έδωσε κάποιες κα-

σέτες με κηρύγματα αλλά δεν τις άκουσα. Και μόλις έφυγα από αυτή την δου-

λειά σταμάτησα να ακούω και τον ραδιοφωνικό σταθμό. Τότε πέρασε αυτός

ο ενθουσιασμός που είχα νοιώσει και άρχισε στην ζωή μου ακόμα χειρότε-

ρη κατρακύλα. Μετά από λίγο μπλέκω με μια γυναίκα παντρεμένη. Και αυτό

που με ένωνε με αυτή την γυναίκα ήταν αποκλειστικά η επιθυμία της σάρκας.

Τίποτε παραπάνω. Γιατί έλεγα μέσα μου ότι από την στιγμή που φέρεται

έτσι στον άνδρα της τα ίδια θα κάνει και σε μένα, αν κάποια στιγμή χώριζε όπως

έλεγε. Και πραγματικά αυτό ακριβώς αποδείχτηκε στην πορεία. Κάποια στιγ-

μή που τσακωθήκαμε έκανε σχέση με κάποιον άλλο και μόλις τα ξαναβρήκα-

με τον άφησε. Αυτός ο άνθρωπος όμως ζήλεψε τότε πάρα πολύ. Κι άρχισε να

την απειλεί. Ότι θα την σκοτώσει, ότι θα σκοτώσει το παιδί της. Μέχρι που

κάποια στιγμή μου λέει αυτή η γυναίκα: «Στάθη δεν αντέχω άλλο, πήγαινε

και σκότωσε τον». Και πραγματικά ένα πρωινό παίρνω ένα μαχαίρι και πάω στο σπίτι του για να τον σκοτώσω.

Αποφασισμένος για να το κάνεις;

Ναι. Δεν καταλάβαινα εκείνη την ώρα τι έκανα. Ευτυχώς δεν ήταν στο σπίτι κι

όπως φεύγω, τον βλέπω στον δρόμο να έρχεται. Μόλις με είδε εκείνος με το μαχαίρι,

άρχισε να τρέχει κα μπήκε σε ένα κατάστημα να ζητήσει βοήθεια. Πέταξα το

μαχαίρι και του λέω: «έλα να μιλήσουμε». Βγήκε, τσακωθήκαμε και τον χτύ-

πησα πάρα πολύ άσχημα. Τον πηγαίνουν στο νοσοκομείο και διαπιστώνουν οι

γιατροί ότι είχε μόνο ένα νεφρό. Και από την συμπλοκή χτύπησε στο ένα αυτό νε-

φρό και ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση. Το άλλο πρωί με συνέλαβε η αστυ-

νομία και με πήγανε στον εισαγγελέα.

Εκεί είδα το χέρι του Θεού. Με άφησε ελεύθερο ενώ κανονικά έπρεπε να πάω

στο αυτόφωρο. Ήρθα σπίτι, οι γονείς μου είχανε στενοχωρηθεί πάρα πολύ και

ήμασταν οικογενειακώς μπορώ να πω σε μεγάλη δυσκολία.


Τότε αυτή η φίλη της μητέρας μου μας πρότεινε να έρθει ένας

πρεσβύτερος της εκκλησίας ο αδελφός ο Φίλιππος για να μιλήσουμε. Και ήρθε

ο αδελφός, άνοιξε την Αγία Γραφή, μιλήσαμε, του είπα και για την εμπειρία

μου (όπου είχα δει εκείνο το φως επάνω στο βουνό) και μου λέει: «Στάθη, αν θέ-

λεις, έλα στην εκκλησία να ακούσεις το μήνυμα του ευαγγελίου». Ξεκίνησα να

πηγαίνω, να ακούω τον Λόγο του Θεού,ελευθερώθηκα από τα ναρκωτικά, από

τις παρέες αλλά αυτό που δεν μπορούσα να αφήσω ήταν το πάθος που είχα για

αυτή την γυναίκα. Μέχρι που ένα πρωινό γονάτισα και προσευχήθηκα κλαίγοντας

στον Θεό. Του είπα: «Εσύ Κύριε πάρε την από την ζωή μου. Εγώ δεν μπορώ».

Και πραγματικά ενώ μου είχε πει ότι θα με πάρει το ίδιο απόγευμα τηλέφωνο,

δεν με ξαναπήρε ποτέ. Κι από τότε δεν ξαναβρεθήκαμε, εξαφανίστηκε.


Σε ελευθέρωσε ο Κύριος.

Δόξα στον Θεό. Μετά θυμάμαι μου είχαν πει οι αδελφοί να ζητάω να με

αναγεννήσει ο Κύριος. Πραγματικά ένα βράδυ που είχα πέσει για ύπνο ήρθε, με

επισκέφθηκε με πολύ δύναμη και άρχισα να κλαίω και να δοξάζω τον Θεό. Εκείνο

το βράδυ ελευθερώθηκα και από το τσιγάρο που ήταν και το τελευταίο που μου

είχε μείνει. Αφού αναγεννήθηκα, ζήταγα μετά κάθε μέρα από τον Κύριο να με

βαπτίσει με Πνεύμα Άγιο. Ένα βράδυ βλέπω ένα ενύπνιο. Βλέπω τον αδελφό

τον Στάθη Ζαφείρογλου που ήταν τότε ο υπεύθυνος της εκκλησίας της Λειβαδιάς

και μου λέει: «Νήστεψε και ο Κύριος θα σε βαπτίσει».Το πήρα σαν φωνή Θεού.

Νήστεψα, πήγα το βράδυ στην εκκλησία της Κηφισιάς και ήρθε ο Κύριος, με

επισκέφθηκε με πολύ δύναμη και με βάπτισε με Πνεύμα Άγιο.

Στο νερό είχες βαπτιστεί;

Ναι στο νερό βαπτίστηκα 8 Φεβρουαρίου και 1 Μαΐου βαπτίστηκα με Πνεύ-

μα Άγιο. Μιλάμε για το 2008. Εντωμεταξύ όταν μπήκα στην εκκλησία ήμου-

να χωρίς δουλειά. Και κάνω αίτηση στο εργοστάσιο που μου

είχαν πει ότι: «η πόρτα μας έκλεισε για

πάντα για σένα», και με προσλαμβάνουνε. Δεν το πίστευα,

ένοιωσα σαν να άνοιξε μπροστά μου η

Ερυθρά θάλασσα. Κι ευχαριστώ τον Θεό για αυτή την δου-

λειά, γιατί για να ξεμπλέξω από την μήνυση που μου έκανε

ο άνθρωπος που χτύπησα, χρειάστηκε να ξοδέψω συνολικά 25.000 ευρώ. Για

τα νοσήλια που έκατσε τρείς μήνες στο νοσοκομείο και για αποζημίωση. Θυ-

μάμαι με είχανε βάλει στην δουλειά να δουλεύω δωδεκάωρο για μήνες συνέ-

χεια κι έλεγα: «Κύριε, γιατί συμβαίνει αυτό;». Μετά κατάλαβα, όταν μου ήρθε

ένα χαρτί από το νοσοκομείο ότι πρέπει να πληρώσω κάποια χρήματα. Ευτυχώς

ο άνθρωπος έγινε τελείως καλά, τον ξανασυνάντησα όταν έγινε το δικαστήριο,

δώσαμε τα χέρια και είπαμε και οι δύο ότι κάναμε ανοησία να πάμε να σκοτω-

θούμε για μια γυναίκα. Ευχαριστώ τον Κύριο που με αξίωσε στο δικαστήριο

να ομολογήσω και το Όνομα του και να ακούσουνε όλοι το τι έκανε στην

ζωή μου.


Μετά προσευχόμουνα για οικογενειακή αποκατάσταση, για να πα-

ντρευτώ δηλαδή. Έκανα κάποιες προσπάθειες, δεν έγινε τίποτε και τελικά

προσευχήθηκα και είπα: «Κύριε μήπως δεν θέλεις να με αποκαταστήσεις; Μή-

πως θέλεις να μείνω ανύπαντρος σαν τον απόστολο Παύλο;». Μια μέρα όπως

ήμουνα στην δουλειά με γέμισε ο Θεός με το Πνεύμα το Άγιο, πήρε το στόμα

μου και μου είπε: «Εγώ θα σε αποκαταστήσω πολύ σύντομα». Και αμέσως

μετά γνωρίζω την αδελφή την Μαϊλίντα και όλα έγιναν πάρα πολύ γρήγορα.

Μέσα σε τρείς μήνες είχαμε παντρευτεί στις 11 Μαΐου του 2014 συγκεκριμένα.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 Αδελφή Μαϊλίντα, η σειρά σου να μας δώσεις την μαρτυρία σου.                                                                                                                                                                                                                                                                           Αν δεν κάνω λάθος η καταγωγή σου είναι από την Αλβανία;                                                                                          

Ναι έχω γεννηθεί στην Αλβανία το 1987 και ήρθα στην Ελλάδα σε ηλικία 12 χρονών, το 1999. Πρώτα είχε έρθει αδελφός μου ο Ρωμαίος και μετά σιγά-σιγά ήρθαμε εδώ όλη η οικογένεια. Στην αρχή μείναμε στην Ζάκυνθο και μετά στην Ελευσίνα.

    Τα παιδικά σου χρόνια πως ήτανε;                   Είχε πέσει το καθεστώς του Χότζα όταν γεννήθηκες;                                           Είχε πεθάνει ο Χότζα το 1986 και μετά έπεσε τελείως το καθεστώς το 1991.Οπότε μεγάλωσα κάπως  καλύτερα από τα άλλα αδέλφια μου.Είμαστε 4 αδέλφια και είμαι η μικρότερη. Σαν παιδί δεν ξέρω γιατί, αλλά αγαπούσα και εκζητούσα τον Θεό με έναν δικό μου τρόπο. Θυμάμαι μια μέρα όπως βλέπαμε οικογενειακώς τηλεόραση, είδα  στο έργο μια γυναίκα μουσουλμάνα να βάζει κάτω ένα χαλάκι, να φοράει ένα μαντήλι και να προσεύχεται. Μου μπήκε στην καρδιά να κάνω το ίδιο πράγμα. Πήγα μέσα στο άλλο δωμάτιο,γονάτισα, χωρίς να ξέρω αν υπάρχει Θεός, χωρίς να  ξέρω τίποτε, και ήρθε εκείνη την ώρα και με επισκέφθηκε ο Κύριος. Ένοιωσα μια τεράστια χαρά και είχα σηκώσει τα χέρια μου ψηλά και Τον δόξαζα. Αυτή ήταν η πρώτη πνευματική εμπειρία που είχα. Δεν είχε κάποια συνέχεια, όμως είδα το χέρι του Θεού  να με φυλάει πολλές φορές.


    Το 1997 έγινε στην Αλβανία κάτι σαν εμφύλιος πόλεμος. Είχε γίνει μια

απάτη όπου είχανε χάσει όλοι τα λεφτά τους και πήρανε τα όπλα από τον

στρατό, βγήκαν στους δρόμους και πυροβολούσανε στον αέρα. Τότε δέχτηκα

και εγώ μια σφαίρα πίσω από το γόνατο.Περίμενα μια φίλη μου και όπως καθό-

μουνα, σε μια στιγμή σηκώθηκα. Εκείνη την ώρα ήρθε η σφαίρα και με βρήκε στο

πόδι. Αν με είχε βρει καθιστή ίσως τώρα να μην ζούσα. Ευχαριστώ τον Θεό.

Αυτή η σφαίρα ήταν αδέσποτη; Ναι δεν με είχε βάλει κανένας στό-

χο. Κάποιος είχε πυροβολήσει αόριστα στον αέρα με ένα περίστροφο. Πολλοί

σκοτώθηκαν έτσι εκείνες τις μέρες στην Αλβανία. Το 1999 όπως είπα και πριν

ήρθαμε στην Ελλάδα. Μετά από ένα χρόνο περίπου, πίστεψε στον Χριστό ο

αδελφός μου ο Ρωμαίος και μετά από δύο χρόνια πίστεψα κι εγώ. Μέσα σε

αυτά τα δύο χρόνια όμως, ο αδελφός μου είχε πολύ διωγμό. Ο εχθρός είχε

ξεσηκώσει τους γονείς μου εναντίον του σε σημείο που ήτανε πλέον εκτός

εαυτού, δεν ήξεραν τι έκαναν. Ήμουν η μόνη που τον υπερασπιζόμουνα, ίσως

επειδή με είχε αγγίξει μικρή ο Θεός και είχε μείνει κάτι μέσα μου, και τους έλε-

γα: «αφήστε τον, δεν κάνει κάτι κακό».Εκείνοι δεν το έβλεπαν βέβαια αυτό.

Πολλές φορές θυμάμαι τον κλείδωναν απέξω και πήγαινα κρυφά και του

άνοιγα. Και όταν πίστεψα κι εγώ έγιναν ακόμα χειρότερα τα πράγματα.


Πως πίστεψες;

Πίστεψα με πολύ θαυμαστό τρόπο, ήρθε ο Κύριος και με βρήκε στο σπίτι,

όχι σε κάποια εκκλησία. Μου μίλαγε πάντα ο Ρωμαίος αλλά δεν ήθελα να ακούω

πολλά, με κούραζε. Είχε βάλει όμως ο Θεός στην καρδιά μου να διαβάσω την

Καινή Διαθήκη και είχα ξεκινήσει και διάβαζα το κατά Ματθαίον ευαγγέλιο. Σε

κάποια στιγμή βρέθηκα σε μια δυσκολία στο σχολείο. Έδινα εξετάσεις στην Φυ-

σική και δεν ήμουνα καθόλου καλή σε αυτό το μάθημα. Οπότε αποφάσισα να

προσευχηθώ και να ζητήσω την βοήθεια του Θεού. Με το που γονάτισα, αμέσως

ήρθανε στα μάτια μου δάκρυα, άφησα την καρδιά μου ελεύθερη και ήρθε ο

Κύριος και με αναγέννησε με πολύ δύναμη. Είχα μια τεράστια χαρά και είδα

για πρώτη φορά μια όραση. Είδα το χέρι του Θεού κατάλευκο- ένα πατρικό, ένα

στοργικό χέρι -να με χαϊδεύει στο κεφάλι και ήταν σαν μου έλεγε: «καλώς ήρθες

παιδί μου». Ήρθε ο αδελφός μου σπίτι,του είπα τι έγινε και χάρηκε πάρα πολύ.

Ίσως πιο πολύ κι από εμένα γιατί εκείνος ήξερε τι μου είχε συμβεί, εγώ δεν είχα

καταλάβει ακόμα.


Μετά ήθελα να πηγαίνω κι εγώ στην εκκλησία αλλά οι γονείς

μου ξεσηκώθηκαν ακόμα πιο πολύ και δεν το δεχόντουσαν με τίποτε. Ήμουν

και ανήλικη τότε και δεν είχα το δικαίωμα να πω ότι: «όχι, θα πάω».

Πόσον χρονών πίστεψες;

Ήμουν 15 στα 16. Αναγεννήθηκα 26 Νοεμβρίου του 2002 και βαπτίστηκα με

Πνεύμα Άγιο τον Απρίλιο του 2003.Στο νερό δεν μπορούσα να βαπτι-

στώ, αν και το ήθελα πάρα πολύ, λόγω του ότι δεν μπορούσα να πάω

καθόλου στην εκκλησία. Όλο αυτό το διάστημα όμως, μέχρι τα 18 μου,

ο Κύριος ήταν πάντα μαζί μου. Με επισκεπτότανε στον ύπνο μου, μου

έδειχνε πολλά θαυμαστά πράγματα, και έτσι με κράτησε κοντά Του.

Μετά τα 18 ξεκίνησα να πηγαίνω στην εκκλησία, στην Ελευθέρα

Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής στην Ελευσίνα όπου και βα-

πτίστηκα στο νερό. Ο Κύριος ήταν πάντα βοηθός μου, με βοήθησε να

τελειώσω το σχολείο και σπούδασα και νοσηλευτική σε ένα ΙΕΚ. Η

αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα πολύ να σπουδάσω, ήθελα να κάνω γρήγορα

οικογένεια και προσευχόμουν γι’αυτό. Όμως δεν είχε έρθει ακόμα η

ώρα του Θεού. Πέρασε ένα διάστημα αρκετά μεγάλο όπου ο Κύριος

δεν απαντούσε σε κανένα από τα αιτήματα μου. Ούτε για δουλειά, ούτε

για αποκατάσταση, ούτε τίποτε. Και αυτό που μου έλεγε ήταν: «Θέλω

Εγώ να είμαι η χαρά σου». Δεν υπήρχαν εκείνη την περίοδο δώρα,

ήθελε να με μάθει το μάθημα της υπομονής


. Μετά επέτρεψε ο Κύριος ένα πάρα πολύ δύσκολο γεγονός.

Κάλεσε κοντά Του την ανιψιά μου την Όλια σε πολύ μικρή ηλικία, σε

ατύχημα στην θάλασσα.

Ήταν κάτι πολύ ξαφνικό, που σου κόβει τα πόδια στην κυριολεξία. Ο

πόνος ήταν πραγματικά αβάσταχτος, ειδικά για τους γονείς, αλλά

ήρθε μια μεγάλη παρηγοριά από τον Θεό σε όλους μας που δεν μπορού-

σε κανένας άλλος να την δώσει. Η νύφη μου η Ίρμα ήταν έγκυος όταν

έγινε το συμβάν και όταν γεννήθηκε το παιδί το ονόμασαν Παρηγόρη.

Αυτό που δεν ξέρουν οι περισσότεροι, είναι ότι είχαν αποφασίσει να

ονομάσουν έτσι το παιδί πολύ πριν γίνει το γεγονός με την Όλια. Και

οποιοδήποτε άλλο όνομα, δεν τους έβγαινε με τίποτε. Μετά από αυτό

είχα πάψει πια να προσεύχομαι για αποκατάσταση, πραγματικά δεν το

ήθελα πλέον. Μετά από έξι μήνες όμως, έγινε η γνωριμία μας με τον

Στάθη και είμαι σίγουρη ότι ήταν από τον Θεό. Γιατί ο Κύριος έβαλε

αμέσως αμοιβαία αγάπη στις καρδιές μας και όλα έγιναν πολύ γρή-

γορα και πολύ ευλογημένα.

Τώρα προσευχόμαστε στον Κύριο για να μας χαρίσει κι ένα παιδάκι.


Αμήν. Στάθη πες μας κάτι, κλείνοντας την μαρτυρία σας.

Τι άλλο να πω;

Ευχαριστούμε τον Κύριο για όλα. Και Τον ευχα-

ριστούμε πρώτα-πρώτα που ήρθε στην ζωή μας και μας ελευθέρωσε

από τα δεσμά της αμαρτίας. Και τώρα ελεύθεροι πλέον περπατάμε

στον δρόμο Του, περιμένοντας να έρθει η ώρα που θα φθάσουμε στην

ουράνια πατρίδα μας.

πηγή: Εφημερίδα Χριστιανισμός

Στάθης Κουτσαμπάσης και η σύζυγός του Μαϊλίντα Νάτσι