• Εγγραφή
άρθρα
ΤΙΣ ΑΡΑΓΕ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ
PDF
Εκτύπωση
E-mail
Τρίτη, 25 Δεκέμβριος 2012 23:59

Υπάρχουν διακρίσεις και κριτήρια μεταξύ των ανθρώπων κα των ηγεσιών, βάση των οποίων γίνονται κατανομές αξιωμάτων. Για να γίνεις διευθυντής σε μία μεγάλη πολυεθνική εταιρία χρειάζεται να διαθέτεις περισσότερα προσόντα και πτυχία από κάθε άλλον που διεκδικεί την ίδια θέση.

 

Σε αυτήν την περίπτωση έχεις μεγάλες πιθανότητες να κατακτήσεις την ποθούμενη θέση. Το ίδιο συμβαίνει και σε μια τάξη δημοτικού, όπου ο καλύτερος μαθητής στη βαθμολογία των μαθημάτων, είναι αυτός που ως σημαιοφόρος θα εκπροσωπήσει το σχολείο του στις σχολικές παρελάσεις.

 

Μάλιστα σε κάθε περίπτωση μπορούμε να διακρίνουμε τους καλύτερους και τους μεγαλύτερος, δηλαδή αυτούς που διακρίνονται και ελκύουν όλα τα βλέμματα επάνω τους.

 
Κάτι ανάλογο σκεπτόμενοι οι μαθητές ρώτησαν τον Χριστό, "ποιος άρα είναι ο μεγαλύτερος στη βασιλεία των ουρανών" (Ματθ. ιη' 1). Ποιος θα είναι δηλαδή ο σημαιοφόρος; Ποιος θα είναι το τιμούμενο πρόσωπο και ο διευθυντής;
 
Για να έρθει τελικά ο Κύριος και να τους "προσγειώσει", φανερώνοντας ότι αν δεν γίνουν σαν τα παιδιά, δε θα εισέλθουν στη Βασιλεία των ουρανών. Και συνέχισε λέγοντας ότι "Ο δε μεγαλύτερος από σας, θέλει είσθαι υπηρέτης σας" (Ματθ. κγ' 11).
 
Μια μεγάλη αποκάλυψη, ότι δηλαδή στην Βασιλεία των ουρανών δεν επικρατεί το ανθρώπινο σύστημα της υπερηφάνειας και της φιλοδοξίας, αλλά η χάρη της ταπεινοφροσύνης και της υπηρεσίας.
 
Παράδειγμα είναι ο πιο ταπεινός, άρα και μεγαλύτερος, Ιησούς Χριστός, "όστις εν μορφή Θεού υπάρχων δεν ενόμισεν αρπαγήν το να είναι ισα με τον Θεόν, αλλα εαυτόν εκκένωσε, λαβών δούλου μορφή, γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους.
 
Και ευρεθείς κατά το σχήμα ως άνθρωπος εταπείνωσεν εαυτόν, γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού. Δια τούτο και ο Θεός υπερύψωσεν αυτόν και εχάρισεν εις αυτόν όνομα, το υπέρ παν όνομα" (Φιλ. α' 6)
 
Ευχαριστούμε το Θεό και πατέρα γιατί μας αγάπησε και μας δώρισε τον Χριστό, Σωτήρα των ψυχών μας!
Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 21 Φεβρουάριος 2013 14:42
 
Γεννήθηκε ο Σωτήρας χωρίς όπλα και εξουσία
PDF
Εκτύπωση
E-mail
Τρίτη, 18 Δεκέμβριος 2012 23:39

Γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα, τη γέννηση, δια της παρθένου Μαρίας, του μεγάλου Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού. Ξεκίνησε χωρίς όπλα και βία, χωρίς ανθρώπινη εξουσία και νόμους απειλητικούς. Μόνο με την αγάπη και την αλήθεια. Αγάπησε τον άνθρωπο με όλα τα ελαττώματά του και τα αμαρτήματά του.

Όταν του έλεγαν ότι αυτός ο άνθρωπος είναι αμαρτωλός, απαντούσε ότι ο Υιός του Θεού, δεν ήλθε για να κρίνει, αλλά για να σώσει. Με αυτόν τον κανόνα προσπαθούσε να σώσει και όχι να δικάσει και να καταδικάσει.
 
Δεχότανε τους πάντες και θεράπευε όλους και συγχωρούσε κάθε αμαρτωλό. Αμαρτίες αποδεδειγμένες και βαριές δε δεχόταν να τις καταλογίσει και να καταδικάσει τον αμαρτωλό εις θάνατο.
 
Η συλληφθείσα επ’ αυτοφώρω μοιχευομένη ήταν στο χέρι Του. Η αμαρτία της απεχθής και απαίσια. Ο νόμος καθόριζε καθαρά «να λιθοβολούνται αι τοιαύται.». Ο Κύριος δε δέχθηκε την πρόταση του νόμου του Μωυσή. «Ο αναμάρτητος ας ρίψει πρώτος τον λίθον επ’ αυτήν» τους φώναξε.
 
Όλοι ελέγχθηκαν και παραδέχτηκαν ότι όλοι είναι ένοχοι και αμαρτωλοί σαν αυτή τη γυναίκα, άσχετα αν δεν τους έπιασαν επ’ αυτοφώρω. Όλοι πέταξαν τις πέτρες και έκαναν μεταβολή και έφυγαν. Στο τέλος έμεινε ο αναμάρτητος Σωτήρας, ο Χριστός, με την αποδεδειγμένα αμαρτωλή γυναίκα, τη μοιχαλίδα.
 
«Γύναι που είναι οι κατήγοροί σου; Δε σε καταδίκασε ουδείς;» «Ουδείς Κύριε» λέει η γυναίκα, φοβισμένη και τρέμουσα. «Ούτε εγώ σε καταδικάζω. Πήγαινε και στο εξής μην πας πάλι στην αμαρτία.» Έφυγε η γυναίκα, χαρούμενη και σωσμένη.
 
Ο νόμος του Μωυσή την καταδίκασε. Ο νόμος της αγάπης του Χριστού την απάλλαξε από την ποινή της αμαρτίας και ο Χριστός την κέρδισε. Έγινε άγια και πιστή στο θέλημα του Χριστού. (βλ. Ιωάννης η:1-11)
 
Αυτό το περιστατικό δεν είναι μια εξαίρεση σ’ έναν κανόνα. Είναι το καταστατικό του Χριστού. Ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε στον κόσμο αυτό, και «πήρε δούλου μορφή» (Φιλιππησίους β:7) , για να σώσει αμαρτωλούς, «εκ των οποίων πρώτος είμαι εγώ» λέει ο απόστολος Παύλος, που  πρώτος δοκίμασε την αγάπη του Χριστού.
 
 Ο Ιησούς Χριστός δε γεννήθηκε ανάμεσα σε στρατιωτικά αγήματα με μπάντες και πατριωτικά τραγούδια, αλλά γεννήθηκε μέσα σ’ ένα στάβλο, «γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους», άγνωστος μεταξύ αγνώστων, αγνοούμενος τελείως από την κοινωνία και τους άρχοντες και περιφρονημένος από τους εξουσιαστές του κόσμου τούτου.
 
«Ποιος είσαι; Γιατί λες ότι είσαι ο Υιός του Θεού; Δεν είσαι συ ο Ιησούς, ο μαραγκός, ο γιος του Ιωσήφ και της Μαρίας;» τον ρώταγαν. Αργότερα όμως, πολλές φορές αναγκάστηκαν να ομολογήσουν, αν όχι όλοι, οι πιο πολλοί ότι «Αληθώς Υιός Θεού είναι ούτος.»
 
Ο εκ γενετής τυφλός, που ο Κύριος του έδωσε την όρασή του, αναγνώρισε και ομολόγησε σε όλους, ότι πράγματι είναι ο απεσταλμένος από το Θεό και αντέκρουσε τους κατήγορους με απλές απτές αποδείξεις, «Αν είναι αμαρτωλός, επειδή δε φυλάττει το Σάββατο, δεν ξέρω. Ένα ξέρω, ότι ήμουν τυφλός και τώρα βλέπω.» (Ιωάννης θ:15-16)
 
 Πολλοί μεγάλοι σε ηλικία και πλούτη και εξουσία τον ρωτούσαν. «Τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;» Ο Νικόδημος, νύχτα ήλθε για να ρωτήσει. Ήταν άρχοντας του λαού και σημαίνον στέλεχος της κοινωνίας. Ο Κύριος έδινε σε όλους χωριστά τη δική του απάντηση.
 
«Πρέπει να ξαναγεννηθείς, του είπε, να γίνεις νέο κτίσμα, νέος άνθρωπος.» Δεν έδινε καμία σημασία σε ποια κοινωνική τάξη ανήκε ο καθένας. Αν ήταν πλούσιος ή πτωχός, μορφωμένος ή αμόρφωτος, μεγάλος ή μικρός. Τον ενδιέφερε η ψυχή κάθε ανθρώπου και όχι το σώμα, και αυτό γιατί δεν έβλεπε στον εξωτερικό άνθρωπο αλλά βαθιά στην καρδιά κάθε ανθρώπου.
 
 Στην “Αποκάλυψη” φανερώνει στον Ιωάννη ένα πλήθος λαού, το οποίο «ουδείς ηδύνατο να αριθμήσει εκ παντός έθνους και λαών και φυλών και γλωσσών», οι οποίοι μπροστά στο θρόνο του Θεού κράζουν και δοξάζουν για τη σωτηρία τους. (Αποκάλυψη ζ:9-10)
 
Μαύροι, άσπροι, ερυθρόδερμοι, κίτρινοι, Ευρωπαίοι, Ασιάτες, Αφρικανοί και οποιαδήποτε φυλή έχουμε συναντήσει επάνω στη γη θα τη δούμε στον ουρανό και θα αποτελούν κι αυτοί το λαό του Θεού. Για όλους αυτούς και για όλους εμάς, ο Χριστός γεννήθηκε στη φάτνη.
 
Όχι με ανθρώπινη εξουσία αλλά με ουράνια εξουσία να σώζει αμαρτωλούς. Γι αυτό και σήμερα το Ευαγγέλιο Του κηρύττεται σε όλο τον κόσμο και αναρίθμητος λαός το δέχεται και το ακολουθεί.
Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 19 Δεκέμβριος 2012 00:05
 
Τα "επειδή" της αγάπης του Θεού
PDF
Εκτύπωση
E-mail
Πέμπτη, 06 Δεκέμβριος 2012 00:21

“Εν τούτω είναι η αγάπη, ουχί ότι ημείς ηγαπήσαμεν τον Θεόν, αλλ' ότι αυτός ηγάπησεν ημάς” (Α' Ιωάννου 4:10α)

 
Είναι εύκολο να αγαπήσει κανείς αυτόν που, κατά γενική ομολογία, είναι “αξιαγάπητος” επειδή το μόνο που έχει να κάνει είναι να ανταποκριθεί σε κάτι καλό που βλέπει, ακούει, αισθάνεται ή λαμβάνει. Ακόμη περισσότερο, ο Θεός είναι η απολύτως πιο αξιαγάπητη, συναρπαστική και ευεργετική 'ύπαρξη' δεδομένου ότι εκχέει διαρκώς τη χάρη, το έλεος και την ευλογία Του σε όλους του ανθρώπους ανεξαιρέτως, πονηρούς και αγαθούς, δικαίους και αδίκους (Ματθαίος 5:45).
 
Ιδιαίτερα για το Χριστιανό που αναγνωρίζει τις ευλογίες του Θεού στη ζωή του, η ευγνωμοσύνη που γεμίζει την καρδιά του μπορεί να τον κάνει να νιώσει ότι "αγαπάει" (το Θεό) με την αληθινή σημασία της λέξης. Μόνο που αυτή η 'αγάπη' δεν είναι καθόλου ασφαλής ένδειξη ότι ο άνθρωπος αυτός αγαπάει 'πραγματικά', δηλαδή με την αγάπη που αγαπάει ο ίδιος ο Θεός.
 
Ο απ. Ιωάννης είναι πολύ προσεκτικός στο σημείο αυτό και γράφει, "Εν τούτω είναι η αγάπη, ουχί ότι ημείς ηγαπήσαμεν τον Θεόν, αλλ' ότι αυτός ηγάπησεν ημάς και απέστειλε τον Υιόν αυτού ιλασμόν περί των αμαρτιών ημών." (Α' Ιωάννου 4:10). Αυτό σημαίνει ότι αν κάποιος ενδιαφέρεται να μάθει τι είναι η πραγματική αγάπη, δεν θα τη γνωρίσει μέσα από το πώς ο ίδιος αγαπάει , αλλά μέσα από το πώς τον αγάπησε Θεός.
 
Ο Λόγος του Θεού μας βοηθάει πολύ στο θέμα αυτό, δίνοντάς μας άφθονες “εικόνες” της κατάστασής μας όταν μας συνάντησε ο Θεός και φανέρωσε την αγάπη Του. Για παράδειγμα, στο κεφ. 5 της προς Ρωμαίους επιστολής, η γνησιότητα της αγάπης Του Θεού τονίζεται μέσα από μερικά “επειδή” και “διότι” (αρχ: “ότι”). Διαβάζουμε λοιπόν ότι η αγάπη του Θεού, που είναι “εκκεχυμένη εν ταις καρδίαις ημών διά Πνεύματος Αγίου” (5:5), πιστοποιείται “επειδή” ...
 
 
1ο: “Επειδή ο Χριστός, ότε ήμεθα έτι ασθενείς, απέθανε κατά τον ώρισμένον καιρόν υπέρ των ασεβών” (Ρωμαίους 5:6).
 
Το πρώτο χαρακτηριστικό που σημειώνει ο Λόγος του Θεού είναι ότι ήμασταν 'ασθενείς'. Αυτό σημαίνει ότι ήμασταν εντελώς αδύναμοι, ανίκανοι να κάνουμε οτιδήποτε για το Θεό, δεν μπορούσαμε να προσθέσουμε τίποτα στο έργο Του για τη λύτρωσή μας που απεγνωσμένα είχαμε ανάγκη. Το μόνο που μπορούσαμε να προσφέρουμε ήταν να... ‘λάβουμε’.
 
Επιπλέον, μη έχοντας συναίσθηση του ποιος είναι ο Θεός και του έργου της σωτηρίας που ήθελε να κάνει στη ζωή μας, αντιδρούσαμε με ασέβεια πολλές φορές ακόμα και στις πιο ευεργετικές Του ενέργειες (Πράξεις 3:13-15).
 
2ο: “...αλλ' ο Θεός δεικνύει την εαυτού αγάπην εις ημάς, διότι ενώ ημείς ήμεθα έτι αμαρτωλοί, ο Χριστός απέθανεν υπέρ ημών” (Ρωμαίους 5:8).
 
Το δεύτερο χαρακτηριστικό που σημειώνει ο Λόγος του Θεού είναι ότι ήμασταν ‘αμαρτωλοί’. Όταν μέσα στην υπερηφάνεια και την αλαζονεία μας ήμασταν επιτακτικοί και επικριτικοί απέναντι σε ‘ένα Θεό’ τον οποίο θεωρούσαμε κουραστικό, ενοχλητικό και περιττό ενώ μας πλησίαζε με χάρη, έλεος και θεραπεία, Εκείνος μας “το ανταπέδωσε” δίνοντας το μονογενή Του Γιο να πεθάνει για χάρη μας.
 
3ο: “Διότι εάν εχθροί όντες εφιλιώθημεν με τον Θεόν διά του θανάτου του Υιού αυτού...” (Ρωμαίους 5:10)
Ακόμη περισσότερο, δεν ήμασταν μόνο ασθενείς, ασεβείς και αμαρτωλοί, αλλά ήμασταν κυριολεκτικά "εχθροί" του Θεού. Για το ίδιο θέμα διαβάζουμε και σε άλλο σημείο στη Γραφή, “Και σας, οίτινες ήσθε ποτέ απηλλοτριωμένοι και εχθροί κατά την διάνοιαν με τα έργα τα πονηρά,” (Κολοσσαείς 1:21.)
 
Μια έστω και γρήγορη ματιά σε λίγα μόνο από τα "επειδή" της αγάπης του Θεού, αρκεί για να μας δώσει μια εικόνα του τι εννοεί ο Θεός όταν μιλάει για "αγάπη", και ποια είναι η αγάπη που καλείται και ο Χριστιανός να εξετάζει εαυτόν εάν υπάρχει μέσα του. Η αγάπη του Θεού φανερώθηκε σε εμάς όταν ακόμη ήμασταν ασθενείς, ασεβείς, αμαρτωλοί, και εχθροί Του.
 
Υπάρχουν πολλά ακόμη χαρακτηριστικά που μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι ήμασταν όταν μας αγάπησε ο Θεός, αλλά υπάρχει ένα χαρακτηριστικό που σίγουρα ΔΕΝ ήμασταν: “αξιαγάπητοι”. Γι’ αυτό, όποιος αγαπάει αυτόν που είναι "μη αξιαγάπητος", έχει μια ισχυρή ένδειξη ότι αγαπάει όπως ο Θεός, ΕΠΕΙΔΗ...
 
“Από τούτο έχουμε γνωρίσει την αγάπη, επειδή εκείνος την ψυχή του έβαλε για χάρη μας κι εμείς οφείλουμε να βάζουμε τις ψυχές μας για χάρη των αδελφών” (Α' Ιωάννου 3:16)· και, αν καταλάβαμε καλά, εννοεί και υπέρ των “μη αξιαγάπητων”...
Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 06 Δεκέμβριος 2012 00:25
 
Δανιήλ: Η Ζωή Εν Θεώ
PDF
Εκτύπωση
E-mail
Παρασκευή, 23 Νοέμβριος 2012 01:00

 

Βρισκόμαστε γύρω στο 600 π.Χ , την εποχή όπου ο βασιλέας Ναβουχοδονόσωρ ο Β΄ βασίλευε στην Βαβυλώνα (605-562). Η πολιτιστική και αρχιτεκτονική ανάπτυξη κατέστησαν εκείνη την χρονική περίοδο των 43 περίπου ετών την πιο ακμαία της Νεοβαβυλωνιακής αυτοκρατορίας.
 
Η Βαβυλώνα στις ημέρες του Ναβουχοδονόσωρ του Β΄ οχυρώθηκε με το λεγόμενο Μηδικό Τείχος που επάνω σ’ αυτό βρίσκονταν οι περίφημοι Κρεμαστοί Κήποι, ένα από τα επτά θαύματα όπως αποκαλούνται του αρχαίου κόσμου. Ο Ηρόδοτος ο οποίος είδε την πόλη με τα ίδια του τα μάτια λέει:
 
“Το κέντρο της πόλεως, που έχει πλήθος τριώροφα και τετραώροφα κτήρια , διασχίζεται από ολόισιους δρόμους, άλλους παράλληλους με το ποτάμι κι άλλους κάθετους που τους διασταυρώνουν και καταλήγουν σε αυτό.” (Ηρόδοτος - I. [Κλειώ]180).
 
Η Βαβυλώνα είχε σχέδιο πόλης που θύμιζε την ρυμοτομία των Αμερικανικών μεγαλουπόλεων και ξεπερνούσε σε μεγαλοπρέπεια όλες τις πόλεις της αρχαίας Ανατολής, ήταν δε και μεγαλύτερη από τις Θήβες, τη Μέμφιδα ακόμη κι από αυτή την Νινευή.
 
Επιγραφή, μας πληροφορεί πως ήταν και θρησκευτική μητρόπολη με: “53 ναούς των μεγάλων θεών, 55 παρεκκλήσια του Μαρδούκ, 300 παρεκκλήσια για τις γήινες θεότητες, 600 για τις ουράνιες θεότητες, 180 βωμοί της θεάς Ιστάρ, 180 για τους Νεργάλ και Αδάδ και 12 άλλοι βωμοί για διάφορους θεούς.
 
” (Βέρνερ Κέλλερ – «Η Βίβλος ως ιστορία λαών και πολιτισμών» σελ.409). Η φήμη της Βαβυλώνας όμως σαν αμαρτωλής πόλης παρέμεινε ως την εποχή του Κυρίου Ιησού Χριστού και έτσι διαβάζουμε στην Αποκάλυψη: «…Βαβυλών η μεγάλη, η μήτηρ των πορνών και των βδελυγμάτων της γής.» ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ – ιζ: 5.
 
Εκείνη την εποχή λοιπόν κατελήφθη (ενώ είχε ήδη πολιορκηθεί ανεπιτυχώς από τον ίδιο τον Ναβουχοδονόσωρ τον Β΄ το 597 π.Χ) η Ιερουσαλήμ. Ηταν το 586 π.Χ περίπου. Ο νικητής βασιλιάς έφερε λάφυρα από την Ιερουσαλήμ στη Βαβυλώνα την πρωτεύουσά του , αντικείμενα (χρυσαφικά, τιμαλφή κα) αλλά και δούλους οι οποίοι θα ήταν χρήσιμοι στους Βαβυλώνιους και στο παλάτι.
 
Σε εκείνο λοιπόν το ατελείωτο πλήθος δούλων που ήλθαν από την Ιερουσαλήμ, βρίσκονταν και τέσσερα νεαρά παιδιά που τα ονόματά τους ταξίδεψαν από τα βάθη των αιώνων, σε εμάς που τα αναφέρουμε τώρα και που τα διαβάζουμε στο βιβλίο του Δανιήλ στο α΄ κεφάλαιο και στο 6ο εδάφιο: «…μεταξύ τούτων ήσαν εκ των υιών του Ιούδα, Δανιήλ , Ανανίας ,Μισαήλ και Αζαρίας…».
 
Θα ασχοληθούμε με το πορτρέτο του Δανιήλ σαν ένα έξοχο δείγμα ανθρώπου που αγάπησε τον Θεό και θυσίασε χωρίς φόβο και δισταγμό την ύπαρξή του στον αγαπημένο του Ένα και Μοναδικό Θεό, μέσα σε μια εποχή και σε ένα περιβάλλον που ήταν πλήρες πολυθεϊσμού (όπως προείπαμε) αλλά και αμαρτίας.
 
Τον συναντούμε στην αυλή του πανίσχυρου βασιλιά Ναβουχοδονόσωρ να μην έχει ενσωματωθεί με το αυλικό περιβάλλον που έσφυζε από απολαύσεις της σαρκός και των αισθήσεων.
 
Μαζί με τους άλλους τρείς συμπατριώτες του, τον Σεδράχ, τον Μισάχ και τον Αβδενεγώ (έτσι ονομάστηκαν από τους βαβυλώνιους ο Ανανίας, ο Μισαήλ και ο Αζαρίας), ο Δανιήλ αντιστάθηκε και γι’ αυτό διαβάζουμε: «Αλλ΄ ο Δανιήλ έβαλεν εν τη καρδία αυτού να μη μιανθή από των εδεσμάτων του βασιλέως , ουδέ από του οίνου τον οποίον εκείνος έπινε, δια τούτο παρεκάλεσε τον αρχιευνούχο να μη μιανθή.»
 
Δανιήλ α: 8. Ο Δανιήλ μας λέει η Αγία Γραφή, θεωρούσε μίασμα όλα όσα οι βασιλικές απολαύσεις του προσέφεραν και όλα όσα απλώνονταν μπροστά του. Ο Ι. Χρυσόστομος λέει: “Τα αισθητά αγαθά είναι επίκαιρα και πρόσκαιρα ενώ τα πνευματικά αποκτώνται δια της πίστεως και της ελπίδος.” (MPG 51,350).
 
Στην Α΄ επιστολή Ιωάννου διαβάζουμε: «Μη αγαπάτε τον κόσμο μηδέ τα εν τω κόσμω. Εάν τις αγαπά τον κόσμον, η αγάπη του Πατρός δεν είναι εν αυτώ, διότι παν το εν τω κόσμω, η επιθυμία της σαρκός, και η επιθυμία των οφθαλμών, και η αλαζονεία του βίου, δεν είναι εκ του Πατρός, αλλ’ είναι εκ του κόσμου. Και ο κόσμος παρέρχεται, και η επιθυμία αυτού, όστις όμως πράττει το θέλημα του Θεού, μένει εις τον αιώνα.» Α΄ Ιωάννου β:15-17.
 
Πολύ σοβαρό στοιχείο του χαρακτήρα του Δανιήλ όπως αποτυπώνεται στην Αγία Γραφή λοιπόν, είναι ότι η αγάπη του στον Θεό και η ακεραιότητά του δεν τον άφηναν να κάνει χρήση πραγμάτων και παροχών που ο Θεός δεν ήθελε, γιατί προέρχονταν από ένα αμαρτωλό και ειδωλολατρικό περιβάλλον που ο ίδιος ο Δανιήλ ήταν σε θέση να δει και να επιλέξει να μην ενσωματωθεί σ’ αυτό.
 
Όπως τότε έτσι και σήμερα ο Θεός μας καλεί σε φυγή–αποχή από τον κόσμο και το φρόνημα της σαρκός: «…δεν εξεύρετε ότι η φιλία του κόσμου είναι έχθρα του Θεού; όστις θελήση να είναι φίλος του κόσμου , εχθρός του Θεού καθίσταται.» Ιακώβου δ:4.
 
Είναι φανερό εκτός αυτών πως ο Δανιήλ ήταν ακέραιος σαν χαρακτήρας και αυτό αποκαλύπτεται στο 5ο κεφάλαιο και στο 17ο εδάφιο: «Τότε ο Δανιήλ απεκρίθη, και είπεν έμπροσθεν του βασιλέως, Τα δώρα σου ας είναι εν σοί, και δος είς άλλον τας αμοιβάς σου, εγώ δε, θέλω αναγνώσει την γραφήν είς τον βασιλέα, και θέλω φανερώσει την ερμηνείαν προς αυτόν.» Δανιήλ ε:17.
 
Δεν δέχεται δώρα γιατί γνωρίζει ότι αυτά προκαλούν δέσμευση, αλλά εξυπηρετεί με την σοφία και την αποκάλυψη που ο Θεός του δίνει, ουσιαστικά το έργο του Θεού και βέβαια δεν οικειοποιείται την δωρεά αυτή προς ίδιον όφελος.
 
Βλέπουμε στο θ’ κεφάλαιο τον Δανιήλ να δέεται και να εξομολογείται ενώπιον του Θεού σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο (ημαρτήσαμε, ηνομήσαμε, δεν υπηκούσαμε κα) για αμαρτήματα του λαού του, για τα οποία ο λαός ήταν ουσιαστικά ένοχος, σαν να πρόκειται και για δικά του αμαρτήματα, πενθών και νηστεύων ενώπιον του Θεού για τρείς ολόκληρες εβδομάδες.
 
Ο χαρακτήρας του Δανιήλ ήταν ευχαριστιακός και ευλογούσε τον Θεό όπως βλέπουμε στο Δανιήλ β:20 και για όλα αυτά ο Θεός του έδωσε πνεύμα έξοχο (στ: 3) και πολλές αποκαλύψεις. Ο αβάς Ισαάκ ο Σύρος λέει: «Αν ο άνθρωπος δεν γίνει πρώτα άξιος της αποκαλύψεως δεν μπορεί να την γνωρίσει. Κι αν δεν φτάσει στην καθαρότητα δεν μπορεί να είναι τα νοήματά του φωτεινά ώστε να θεωρεί τα κρυπτά.» (Ε.Π.Ε ΛΟΓΟΣ ΛΕ΄ 2).
 
Ας φανταστούμε τώρα ένα άνθρωπο να κρατάει την πίστη του στον Ένα και Μοναδικό Θεό, μέσα σε ένα απίστευτα σαρκικό και ειδωλολατρικό περιβάλλον όπου αξιωνόταν προσκύνησης ακόμη και ο βασιλιάς!! Είναι θαυμάσια η αποτύπωση του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς του Δανιήλ στο ομώνυμο βιβλίο της Αγίας Γραφής.
 
Τώρα, ένα από τα πολλά διδάγματα που βγαίνουν από το πορτρέτο του Δανιήλ είναι πως κι εμείς για να ευαρεστήσουμε τον Θεό πρέπει να αποχωριστούμε από το κοσμικό φρόνημα όπως ο απ. Παύλος που ομολογεί: «…ο κόσμος εσταυρώθη ως προς εμέ, και εγώ ως προς τον κόσμον.΄΄ Γαλάτας ς:14
 
και ο απ. Ιάκωβος συστήνει ποια είναι η καθαρή και θεάρεστη θρησκεία: «…να επισκέπτηται τους ορφανούς και τας χήρας εν τη θλίψει αυτών, και να φυλάττη εαυτόν αμόλυντον από του κόσμου. Ιακώβου α:27.
 
Αυτό το χαρακτηριστικό του Δανιήλ το ότι δηλαδή φυλάχτηκε αμόλυντος από το αμαρτωλό περιβάλλον του, αλλά και όλα τα χαρίσματα του χαρακτήρα του, έκαναν τον ίδιο τον Θεό να τον αποκαλέσει «ανήρ σφόδρα αγαπητό» Δανιήλ ι:11
 
και ο ίδιος ο Θεός στο βιβλίο του Ιεζεκιήλ στο κεφάλαιο ιδ’ και από το 12ο ως το 20ο εδάφιο, παραδέχεται μόνον τρείς ανθρώπους στο πέρασμα του χρόνου σαν δίκαιους και θα λέγαμε πώς μόνον αυτοί οι τρείς (στην Παλαιά Διαθήκη) “εντυπωσίασαν” τον Θεό στο πέρασμα των αιώνων: ο Νώε, ο Δανιήλ και ο Ιώβ!! Τρείς άνθρωποι, τρείς διαφορετικές εποχές.
 
Κλείνοντας, ας αναφέρουμε ότι ο Δανιήλ αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και για τους σημερινούς Χριστιανούς, για την αγάπη του στον ζωντανό Θεό, για την πίστη του, για την ευχαριστιακή και εξομολογητική του συμπεριφορά ενώπιον Εκείνου, για την δικαιοσύνη και ακεραιότητά του.
 
Η εποχή μας έχει ανάγκη από τέτοια παραδείγματα και πάντοτε πρέπει να μένουν ζωντανά στις καρδιές των Χριστιανών γιατί: «…έδωσαν τύπον είς το να μιμούμαστε αυτούς» Α΄Θεσσαλινικείς γ:9 και ο Δανιήλ είναι ένα άριστο παράδειγμα προς μίμηση, βγαλμένο μέσα από τον αιώνιο Λόγο του Θεού ο οποίος είναι ωφέλιμος και διαχρονικός για τους Χριστιανούς σε όλους τους αιώνες όλες τις εποχές.
Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 23 Νοέμβριος 2012 01:08
 
ΑΡΧΑΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΝΑΣΤΑΣΗ (Ιωάννου Χρυσοστόμου)
PDF
Εκτύπωση
E-mail
Δευτέρα, 22 Οκτώβριος 2012 22:43

 

Όποιος είναι ευσεβής και φιλόθεος, ας απολαύσει την ωραία τούτη και λαμπρή πανήγυρη. 
Όποιος είναι ευγνώμων υπηρέτης, ας εισέλθει χαρούμενος σ’ αυτό το δείπνο της χαράς του Κυρίου. 
Όποιος κοπίασε νηστεύοντας, ας χαρεί τώρα τον μισθό του. 
Όποιος εργάστηκε από την πρώτη ώρα, ας δεχθεί σήμερα την δίκαιη πληρωμή. 
Αν κάποιος ήλθε μετά την τρίτη ώρα, ας εορτάσει ευχαριστώντας. 
Αν μετά την έκτη ώρα έφθασε κάποιος, καθόλου ας μην αμφιβάλει, διότι σε τίποτε δε θα ζημιωθεί. 
Αν κάποιος καθυστέρησε και ήλθε στην ενάτη ώρα, ας προσέλθει χωρίς ενδοιασμό. 
Αν πάλι κάποιος έφτασε μόλις στις ένδεκα, ας μη φοβηθεί την αργοπορία. Διότι, ως φιλότιμος που είναι ο Δεσπότης, δέχεται τον τελευταίο όπως ακριβώς και τον πρώτο. 
Αναπαύει αυτόν που έφτασε την ενδεκάτη ώρα, όπως και αυτόν που εργάστηκε από την πρώτη. 
Και τον τελευταίο ελεεί και τον πρώτο βραβεύει. 
Και σε κείνον δίδει και σ’ αυτόν δείχνει τη χάρη του. 
Και τα έργα δέχεται και τη γνώμη ασπάζεται. 
Και την πράξη τιμά και την πρόθεση επαινεί. 
Εισέλθετε λοιπόν όλοι στο δείπνο της χαράς του Κυρίου μας· και πρώτοι και δεύτεροι απολαύσατε την αμοιβή σας. 
Πλούσιοι και φτωχοί, όλοι μαζί χορέψετε. 
Εγκρατείς και φυγόπονοι, την ημέρα τιμήστε. 
Όσοι νηστέψατε μα κι όσοι δε νηστέψατε ευφρανθείτε σήμερα. 
Το τραπέζι είναι γεμάτο, ευχαριστηθείτε όλοι. 
Το μοσχάρι είναι άφθονο, κανείς ας μη φύγει πεινασμένος. 
Όλοι απολαύσατε το συμπόσιο της πίστης. 
Όλοι απολαύσατε τον πλούτο της θεϊκής καλοσύνης και αγαθότητας. 
Κανείς να μη θρηνεί για φτώχεια, διότι φανερώθηκε η κοινή βασιλεία του Θεού. 
Κανείς να μην οδύρεται για τα σφάλματά του, αφού ανέτειλε συγγνώμη από τον τάφο του Χριστού. 
Κανείς να μη φοβάται το θάνατο, διότι από τα δεσμά του μας ελευθέρωσε του Σωτήρα ο θάνατος. 
Έσβησε το θάνατο, Αυτός που έγινε λεία του θανάτου. 
Λεηλάτησε τον άδη, Αυτός που κατέβηκε στον άδη. 
Πίκρανε αυτόν, του οποίου γεύτηκε την σάρκα. 
Αυτό ακριβώς προφητεύοντας ο Ησαΐας εκήρυξε: 
Ο άδης, λέει, πικράθηκε, όταν Σε συνάντησε στον κόσμο του. 
Πικράθηκε, διότι πραγματικά καταργήθηκε. 
Πικράθηκε, διότι όντως εμπαίχθηκε. 
Πικράθηκε, διότι στ’ αλήθεια νεκρώθηκε. 
Πικράθηκε, διότι καθαιρέθηκε. 
Πικράθηκε, διότι αλυσοδέθηκε και φυλακίστηκε. 
Έλαβε (ο άδης) ένα σώμα και του συνέβη να πέσει πάνω στο Θεό. 
Έλαβε (ο άδης) γη και συνάντησε ουρανό. 
Έλαβε (ο άδης) αυτό που έβλεπε και εξέπεσε απ’ αυτόν που δεν έβλεπε. 
Που είναι, θάνατε, το κεντρί σου; 
Που είναι, άδη, η έπαρσή σου; 
Αναστήθηκε ο Χριστός και συ κατανικήθηκες. 
Αναστήθηκε ο Χριστός και γκρεμίστηκαν οι δαίμονες. 
Αναστήθηκε ο Χριστός και χαίρονται οι άγγελοι. 
Αναστήθηκε ο Χριστός και κυβερνά η ζωή. 
Αναστήθηκε ο Χριστός και κανείς νεκρός πια σε μνήμα. 
Διότι με το να αναστηθεί από τους νεκρούς ο Χριστός, έγινεν η πρώτη συγκομιδή των καρπών της ανάστασης ανάμεσα στους κεκοιμημένους. 
Σ’ Αυτόν ανήκει η δόξα και δύναμη στους απέραντους αιώνες. Αμήν.
Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 22 Οκτώβριος 2012 22:49
 
Σελίδα 3 από 17

Χριστιανικό Ραδιόφωνο

You must have the Adobe Flash Player installed to view this player.

translate

Greek Albanian English Romanian

Ημέρες Συναθροίσεων

Κυριακή
     Προσευχή:10-11πμ
     Κήρυγμα ευαγγελίου:11-12πμ
Δευτέρα
     Προσευχή:7-8μμ
     Μάθημα  :8-9μμ
Τετάρτη
     Προσευχή:7-8μμ
     Κήρυγμα ευαγγελίου:8-9μμ
         Είσοδος Ελεύθερη
 

 

Προσευχή

 

"Κύριε, να τα χέρια μου. Ας μην αγγίξουν ποτέ κάτι που θα Σε ντρόπιαζε.
 
Να τα πόδια μου. Τα αφιερώνω σ' Εσένα. Ας μην πάνε ποτέ εκεί όπου Εσύ δεν θα πήγαινες.
 
 Κύριε, να τα μάτια μου. Ας μην κοιτάξουν ποτέ σε κάτι που θα λυπούσε το 'Αγιο Σου Πνεύμα.
 
 Τα αυτιά μου ας μην ακροαστούν ποτέ κάτι που θα ντρόπιαζε το Όνομά Σου.
 
Το στόμα μου ας μην ανοίξει ποτέ για να πει μια λέξη που δεν θα ήθελα ν' ακούσεις.
 
 Ο νους μου ας μην κρατήσει ποτέ ούτε μια σκέψη ή φαντασία που θα μείωνε την αίσθηση της παρουσίας Σου."
 
"Κύριε, κάνε με έναν άνθρωπο κατά την καρδιά Σου".

Συνδεμένοι Επισκέπτες

Έχουμε 64 επισκέπτες συνδεδεμένους
mod_vvisit_counterΣήμερα126
mod_vvisit_counterΕχθές143
mod_vvisit_counterΑυτή την εβδομάδα1452
mod_vvisit_counterΠροηγούμενη εβδομάδα5153
mod_vvisit_counterΑυτό τον μήνα8416
mod_vvisit_counterΠροηγούμενος μήνας10224
mod_vvisit_counterΣυνολικές επισκέψεις992849

Μην ξεχνάς πως...

Η πίστη είναι το μέσον που μεταβάλλει

το όραμα σε πραγματικότητα,

την αποκάλυψη σε γεγονός,

την εμπιστοσύνη σε εκπλήρωση,

την επιθυμία σε πείρα

και το αόρατο σε ορατό.