• Εγγραφή

Home  //  Νέα  //  Τι μπορούμε να περιμένουμε απ’ το αύριο;

 

Τι μπορούμε να περιμένουμε απ’ το αύριο;
PDF
Εκτύπωση
E-mail
Τρίτη, 27 Δεκέμβριος 2011 14:56

 

alt
 
Εδώ και πολύ καιρό περπατήσαμε κατά τις επιθυμίες του κόσμου. Ταλαιπωρηθήκαμε και βασανιστήκαμε από την αμαρτία. Σπείραμε στη σάρκα, θερίσαμε φθορά και θάνατο. “επειδή ό,τι αν σπείρη ο άνθρωπος, τούτο και θέλει θερίσει· διότι ο σπείρων εις την σάρκα εαυτού θέλει θερίσει εκ της σαρκός φθοράν”(Γαλ. ς’ 7,8).  Η ψυχή μας πληγώθηκε και αιμορραγεί ετοιμοθάνατη. Η καρδιά μας απατήθηκε από τις ψεύτικες υποσχέσεις του κόσμου και προσπαθεί να χορτάσει με "χαρούπια" όπως ο άσωτος υιός. Τα προβλήματα στον κόσμο άφθονα: διαζύγια, εγκληματικότητα, φτώχεια, αδικία και εκμετάλλευση των ανθρώπων, σωματικές και ψυχικές ασθένειες είναι λίγα μόνο απ΄αυτά. Η ανθρωπότητα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. “Επειδή έσπειραν άνεμον, διά τούτο θέλουσι θερίσει ανεμοστρόβιλον·” (Ωσηέ η’7)
 
Ακόμα και η ίδια η γη υποφέρει μαζί με μας. Φυσικά φαινόμενα και καταστροφές μας κρούουν συχνά τον κώδωνα του κινδύνου. Σεισμοί, πλημμύρες, τυφώνες, πυρκαγιές και η επικίνδυνη αύξηση της θερμοκρασίας λόγω της μόλυνσης της ατμόσφαιρας. “Eπειδή εξεύρομεν ότι πάσα η κτίσις συστενάζει και συναγωνιά έως του νύν·”(Ρωμ. η’ 22). Τα πάντα φαίνονται να γκρεμίζονται γύρω μας, τόσο το κοινωνικό όσο και το φυσικό μας περιβάλλον. Είναι πολύ δύσκολο να μην απογοητευτεί κάποιος αν τα σκεφτεί όλα αυτά. Τι μας επιφυλάσσει το μέλλον άραγε; Ποιος μπορεί να μας ελευθερώσει απ' όλα αυτά; Ποιος μπορεί να μας ζωοποιήσει και πάλι; Μεσ’ το σκοτάδι το πνευματικό που μας τυλίγει, πώς μπορούμε να έρθουμε στο φως;
 
Σ’αυτή την πορεία του ανθρώπινου γένους, τα σπλάχνα του Θεού δεν μένουν ασυγκίνητα. “Είδον, είδον την ταλαιπωρίαν του λαού μου του εν Αιγύπτω και ήκουσα τον στεναγμόν αυτών και κατέβην διά να ελευθερώσω αυτούς·” (Έξοδ. γ’ 7, Πραξ.ζ’ 34) Ο Θεός βλέπει τον άνθρωπο, το πλάσμα που έπλασε με τα ίδια του τα χέρια, στην κατάσταση που έχει φτάσει, στη σκλαβιά της Αιγύπτου. Βλέπει τις ανάγκες του, τις θλίψεις και τους αγώνες του.  Και όπως έκανε τότε με το λαό Ισραήλ, έτσι και σήμερα η επιθυμία του είναι να λυτρώσει τον κάθε άνθρωπο. “Κατά πάσας τας θλίψεις αυτών εθλίβετο, και ο άγγελος της παρουσίας αυτού έσωσεν αυτούς· εν τη αγάπη αυτού και εν τη ευσπλαγχνία αυτού αυτός ελύτρωσεν αυτούς· και εσήκωσεν αυτούς και εβάστασεν αυτούς πάσας τας ημέρας του αιώνος.”.
 
Όμως η αγάπη του Θεού δεν μένει σε αυτό το σημείο. Προχωράει ακόμα περισσότερο. Ο Θεός έστειλε όχι απλώς έναν άγγελο, αλλά τον Υιό Του τον Μονογενή, τον Ιησού Χριστό “όστις εν μορφή Θεού υπάρχων, δεν ενόμισεν αρπαγήν το να ήναι ίσα με τον Θεόν,αλλ' εαυτόν εκένωσε λαβών δούλου μορφήν, γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους”(Φιλιπ. β’ 6,7). Δεν εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι ήταν Θεός, αλλά έζησε ταπεινά εδώ στη γη, πέρασε από όλες τις θλίψεις και τις δοκιμασίες που περνάει κάθε άνθρωπος. “Και αναντιρρήτως το μυστήριον της ευσεβείας είναι μέγα· ο Θεός εφανερώθη εν σαρκί…”(Ά Τιμοθ. γ’16).  Ο Ιησούς Χριστός, ο Λόγος του Θεού, γεννήθηκε στη γη και έγινε άνθρωπος, με ένα συγκεκριμένο σκοπό. “Διότι ο Υιός του ανθρώπου ήλθε να ζητήση και να σώση το απολωλός.” (Λουκ. ιθ’ 10).  Είδε από κοντά τους ανθρώπους, έζησε με αυτούς, αισθάνθηκε ο ίδιος τα προβλήματα και τις ανάγκες τους.“ Ιδών δε τους όχλους, εσπλαγχνίσθη δι' αυτούς, διότι ήσαν εκλελυμένοι και εσκορπισμένοι ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα.”(Μαρκ. ς’ 34).
 
Στο τέλος πέθανε με ατιμωτικό θάνατο σε ένα ξύλινο σταυρό, ανάμεσα σε δυο ληστές. Και για ποιο λόγο; Μήπως τιμωρήθηκε για κάποια δική του παράβαση, για κάποια δική του αμαρτία; Μήπως έφταιξε σε κάτι ο Χριστός; Η ετυμηγορία του Πιλάτου, του ηγεμόνα που η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχε θέσει στην Ιουδαία εκείνη την εποχή ήταν ξεκάθαρη: “και ιδού, ουδέν άξιον θανάτου είναι πεπραγμένον υπ' αυτού.”(Λουκ. κγ’ 15) Ακόμα και ο ένας από τους ληστές με τους οποίους σταυρωνόταν ο Χριστός μαρτύρησε: “και ημείς μεν δικαίως· διότι άξια των όσα επράξαμεν απολαμβάνομεν· ούτος όμως ουδέν άτοπον έπραξε.”(Λουκ. κγ’41). Και εμείς οι ίδιοι μπορούμε να ομολογήσουμε για τους εαυτούς μας ότι “εις πολλά πταίομεν άπαντες.”(Ιακ. γ’ 2). Τότε γιατί καταδικάστηκε ο Χριστός ενώ έπρεπε να καταδικαστούμε εμείς; “Πάντες ημείς επλανήθημεν ως πρόβατα· εστράφημεν έκαστος εις την οδόν αυτού· και ο Κύριος έθεσεν επ' αυτόν την ανομίαν πάντων ημών. Αυτός ήτο κατατεθλιμμένος και βεβασανισμένος αλλά δεν ήνοιξε το στόμα αυτού· εφέρθη ως αρνίον επί σφαγήν, και ως πρόβατον έμπροσθεν του κείροντος αυτό άφωνον, ούτω δεν ήνοιξε το στόμα αυτού.”(Ησαΐας νγ’ 6,7)  Για να ελευθερωθεί ο άνθρωπος. Κάποιος έπρεπε να πληρώσει για όλο αυτό το χρέος που είχε συσσωρευτεί. Κάποιος που δεν χρώσταγε τίποτα. Ο Ιησούς Χριστός “όστις αμαρτίαν δεν έκαμεν, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού”(Ά Πέτρ. β’ 22), με τη θυσία Του αυτό ακριβώς έκανε, έσβησε το χρέος και εξάλειψε το κατηγορητήριο που ήταν εναντίον μας. “εξαλείψας το καθ' ημών χειρόγραφον, συνιστάμενον εις διατάγματα, το οποίον ήτο εναντίον εις ημάς, και αφήρεσεν αυτό εκ του μέσου, προσηλώσας αυτό επί του σταυρού·”(Κολ. β’14)  Όμως δεν έμεινε νεκρός στον τάφο. Ο Θεός τον ανέστησε, “λύσας τας ωδίνας του θανάτου, διότι δεν ήτο δυνατόν να κρατήται υπ' αυτού.”(Πράξ.β’24) Με τη θυσία του αυτή θριάμβευσε επάνω στο σταυρό ενάντια στην εξουσία που έχει ο θάνατος στον άνθρωπο.
 
Και τώρα ανεστημένος και ζωντανός, γνωρίζοντας καλά την ανθρώπινη φύση, είναι στα δεξιά του Πατέρα Θεού και μεσιτεύει για όλους εμάς, για τη σωτηρία και τη δικαίωση όλων των ανθρώπων που θα εκζητήσουν το πρόσωπό Του και θα επικαλεστούν το όνομα Του. Μέσα στη φουρτουνιασμένη μας ζωή, μια ελπίδα ανατέλλει για όλους μας. Το φως που όλοι περιμέναμε ήρθε. Φτάνει να το δέχτουμε και να περπατήσουμε σ’αυτό το φως... “Έχοντες λοιπόν αρχιερέα μέγαν, όστις διήλθε τους ουρανούς, Ιησούν τον Υιόν του Θεού, ας κρατώμεν την ομολογίαν. Διότι δεν έχομεν αρχιερέα μη δυνάμενον να συμπαθήση εις τας ασθενείας ημών, αλλά πειρασθέντα κατά πάντα καθ' ομοιότητα ημών χωρίς αμαρτίας. Ας πλησιάζωμεν λοιπόν μετά παρρησίας εις τον θρόνον της χάριτος, διά να λάβωμεν έλεος και να εύρωμεν χάριν προς βοήθειαν εν καιρώ χρείας.”(Eβρ. δ’14-16)
Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 27 Δεκέμβριος 2011 15:33
 

Χριστιανικό Ραδιόφωνο

You must have the Adobe Flash Player installed to view this player.

translate

Greek Albanian English Romanian

Ημέρες Συναθροίσεων

Κυριακή
     Προσευχή:10-11πμ
     Κήρυγμα ευαγγελίου:11-12πμ
Δευτέρα
     Προσευχή:7-8μμ
     Μάθημα  :8-9μμ
Τετάρτη
     Προσευχή:7-8μμ
     Κήρυγμα ευαγγελίου:8-9μμ
         Είσοδος Ελεύθερη
 

 

Προσευχή

 

"Κύριε, να τα χέρια μου. Ας μην αγγίξουν ποτέ κάτι που θα Σε ντρόπιαζε.
 
Να τα πόδια μου. Τα αφιερώνω σ' Εσένα. Ας μην πάνε ποτέ εκεί όπου Εσύ δεν θα πήγαινες.
 
 Κύριε, να τα μάτια μου. Ας μην κοιτάξουν ποτέ σε κάτι που θα λυπούσε το 'Αγιο Σου Πνεύμα.
 
 Τα αυτιά μου ας μην ακροαστούν ποτέ κάτι που θα ντρόπιαζε το Όνομά Σου.
 
Το στόμα μου ας μην ανοίξει ποτέ για να πει μια λέξη που δεν θα ήθελα ν' ακούσεις.
 
 Ο νους μου ας μην κρατήσει ποτέ ούτε μια σκέψη ή φαντασία που θα μείωνε την αίσθηση της παρουσίας Σου."
 
"Κύριε, κάνε με έναν άνθρωπο κατά την καρδιά Σου".

Συνδεμένοι Επισκέπτες

Έχουμε 21 επισκέπτες συνδεδεμένους
mod_vvisit_counterΣήμερα51
mod_vvisit_counterΕχθές143
mod_vvisit_counterΑυτή την εβδομάδα1377
mod_vvisit_counterΠροηγούμενη εβδομάδα5153
mod_vvisit_counterΑυτό τον μήνα8341
mod_vvisit_counterΠροηγούμενος μήνας10224
mod_vvisit_counterΣυνολικές επισκέψεις992774

Μην ξεχνάς πως...

Η πίστη είναι το μέσον που μεταβάλλει

το όραμα σε πραγματικότητα,

την αποκάλυψη σε γεγονός,

την εμπιστοσύνη σε εκπλήρωση,

την επιθυμία σε πείρα

και το αόρατο σε ορατό.