Τι ισχύει τελικά με το θέμα αυτό;

Ποια πρέπει να είναι η στάση μας;

Τι θα συμβεί στο μέλλον στην κοινωνία μας;

Τι λέει ο Λόγος του Θεού γι’ αυτό το θέμα;

Αυτά είναι κάποια πολύ βασικά ερωτήματα, που έχουν απασχολήσει αρκετούς ανθρώπους πιστούς και μη, τον τελευταίο καιρό. Ανάλογα με τις αντιλήψεις, τα πιστεύω, τα προσωπικά βιώματα και την οπτική γωνία απ΄την οποία βλέπει ο καθένας, δίνουν οι άνθρωποι τις δικές τους απαντήσεις.

Τι ισχύει όμως τελικά;

Πώς τα βλέπει άραγε ο Θεός όλα αυτά;

Την απάντηση μας την δίνει ο Θεός μέσα απο την Αγία γραφή και μέσα απο το πνεύμα της Αγίας γραφής. Για το πρώτο ερώτημα αξίζει να σημειώσουμε ότι μελέτες απο επιστήμονες έχουν δείξει οτι δεν έχουν όλοι οι ομοφυλόφιλοι την ίδια αφετηρία ούτε την ίδια πορεία για να καταλήξουν εκεί. Δηλαδή δεν επέλεξαν να ζουν έτσι για τους ίδιους λόγους και για κάποιους ήταν περισσότεροι από έναν οι παράγοντες από τους οποίους επηρεάστηκαν. Οι γονείς, η διαταραχή ταυτότητας, οι φοβίες, η έντονη εκπλήρωση της σαρκικης επιθυμίας και πολλά ακόμη είναι τα αίτια που επηρέασαν την πορεία των ανθρώπων αυτών. Για τον λόγο αυτό κάποιοι επιστήμονες υποστηρίζουν οτι οι ομοφυλόφιλοι χωρίζονται σε κατηγορίες.

Από αυτό καταλαβαίνουμε ότι το θέμα των ομοφυλόφιλων είναι πιο πολύπλοκο απ΄ότι φαίνεται, γιατί μιλάμε για διαφορετικές περιπτώσεις ανθρώπων που όμως έχουν την ίδια αμαρτία.

Ο Θεός μέσα από την Αγία Γραφή φωνάζει ότι δεν θέλει τον θάνατο του αμαρτωλού (Ιεζεκιήλ κεφ. 18, 23, 32 | προς Τιμόθ. Α΄ κεφ. 2, 4) γιατί αγαπάει τον αμαρτωλό τόσο ώστε έδωσε τον υιό του να πεθάνει για αυτόν. Ο Θεός θέλει όλοι οι άνθρωποι να μετανοήσουν και να πιστέψουν σε αυτόν τον οποίο αυτός απέστειλε, τον Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι ανεστημένος και είναι ο μόνος που μπορεί να θεραπεύση κάθε πληγή στην ψυχή του ανθρώπου, να ελευθερώσει από όλους τους φόβους του, να σπάσει κάθε δεσμά και να ελευθερώσει τον άνθρωπο από κάθε πάθος αμαρτίας. Είναι ο μόνος που μπορεί να κάνει νέα τα πάντα μέσα στην ζωή του κάθε ανθρώπου όσο άσχημες καταστάσεις κι αν έχει ζήσει. Φτάνει να μετανοήσει και να εκζητήσει ο άνθρωπος τον Χριστό με όλη του την καρδιά.

Η στάση των χριστιανών απέναντι στο θέμα τις ομοφυλοφιλίας είναι η ίδια όπως και σε κάθε άλλη αμαρτία. Η ομοφυλοφιλία είναι μια ακόμη αμαρτία όπως και η πορνεία ή η μοιχεία ή η κλοπή (προς Κορινθ. Α΄ κεφ. 6, 9-10). Όλοι οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να επιλέγουν και να κάνουν στη ζωή τους αυτό που θέλουν. Η εντολή του Χριστού για τους πιστούς ήταν και είναι να αγαπάνε όπως ο Χριστός τους αγάπησε. Ο Θεος περιμένει όλους τους ανθρώπους να μετανοήσουν έστω και την τελευταία στιγμή και μακροθυμεί γι΄αυτούς και το ιδιο καλούμαστε να κάνουμε κι εμείς γιατί πάρα πολλοί άνθρωποι ανα τους αιώνες έχουν μετανοήσει και ο Χριστός άλλαξε την ζωη τους. Η ίδια η Αγία Γραφή αναφέρει παραδείγματα τέτοιων ανθρώπων (προς Κορινθ. Α΄ κεφ. 6, 9-11).

Τι θα συμβεί όμως στην κοινωνία μας;

Σαν άνθρωποι ανησυχούμε για το μέλλον γιατί είναι κάτι που κανένας δεν μπορεί να το προβλέψει. Φοβόμαστε ότι η νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλόφιλων και η τεκνοθεσία θα δημιουργήσει πρόβλημα στην κοινωνία. Η Αυστραλία είναι μια χώρα που έχει περάσει τους συγκεκριμένους νόμους αρκετά χρόνια πριν από εμάς όμως τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν ειναι διαφορετικά απο αυτά που φανταζόμαστε. Παιδιά που υιοθετήθηκαν και μεγάλώσαν από ομόφυλα ζευγάρια στράφηκαν ενάντια στον γάμο των ομοφυλόφιλων όχι γιατί δεν γεύθηκαν στοργή και αγάπη αλλά γιατί στερήθηκαν την ολοκληρωμένη αληθινή τους οικογένεια. Την έλλειψη του πατέρα ή της μητέρας δεν μπόρεσε να την καλύψει μια τέτοια οικογένεια με αποτέλεσμα τα παιδιά αυτά να χρειαστούν ψυχολογική υποστήριξη.
Το μέλλον δεν μπορούμε να το προβλέψουμε αλλά μας το αποκαλύπτει ο Θεός μέσα από το Λόγο του ότι θα έρθουν καιροί κακοι γιατί οι άνθρωποι θα γίνουν κακοί (προς Τιμόθ. Β΄ κεφ. 3, 1-5).

Η ομοφυλοφιλία λοιπόν είναι μια ακόμη αμαρτία όπως και η μοιχεία η οποία και αυτή έχει δημιουργήσει προβλήματα σε παιδιά που μεγάλωσαν σε χωρισμένες οικογένειες. Αυτά έχουν ως αποτέλεσμα να ψυχραίνεται η αγάπη των ανθρώπων όπως είναι προφητευμένο μέσα στην Αγία Γραφή “…και επειδή θέλει πληθυνθή η ανομία, η αγάπη των πολλών θέλει ψυχρανθή.”
Όλα αυτά μας προμηνύουν ότι το τέλος είναι κοντά, ο Χριστός έρχεται!!!

Κι αν υπάρχουν σύμμαχοι που διαθέτουν ισχυρό πυρηνικό οπλοστάσιο, αυτό δε δίνει ειρήνη στις καρδιές μας, ούτε κανένα αίσθημα ασφαλείας, αντιθέτως μας προκαλεί φόβο και ανασφάλεια.

Σήμερα δε χρειαζόμαστε ισχυρούς άνδρες, με μπόλικο παλικαρισμό και κομπορρημοσύνες, που μας διαβεβαιώνουν ότι αυτοί θα μας προστατεύουν με τα αλαζονικά τους λόγια. Δεν κινδυνεύουμε από κανένα αυτή τη στιγμή. Δεν
υποφέρουμε από καμία απειλή. Σήμερα έχουμε ανάγκη από κάποιο πρόσωπο που να μοιάζει με αμνό και όχι με λύκο. Χρειαζόμαστε τον Αμνό που πέθανε στη θέση μας, όπως πάντοτε γινόταν, όταν οι Ισραηλίτες έβαζαν το χέρι τους επάνω στο κεφάλι ενός αμνού και αφού μεταβιβάζονταν οι αμαρτίες, ο αμνός ετιμωρείτο με τη σφαγή και ο αμαρτωλός αθωωνόταν.

Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, όταν σύστησε τον Ιησού Χριστό, φώναξε: «Ιδού ο Αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτία του κόσμου». Ιωάννης α:36 Σήμερα μας χρειάζεται ο Ιησούς Χριστός, να μας πάρει το βάρος της αμαρτίας που μας προκαλεί άγχος και να βάλει στην καρδιά μας την αγάπη, τη χαρά και την ειρήνη. Ο Ιησούς Χριστός δεν ήλθε σαν στρατηλάτης, όπως τον περίμεναν οι Εβραίοι τον καιρό εκείνο, για να πατάξει όλους τους εχθρούς τους, αλλά ήλθε ως αμνός άμωμος και άσπιλος. Και ήλθε για να πληρώσει τις αμαρτίες μας, να μας σώσει, να μας δώσει νέα καρδιά και νέο πνεύμα και να έχουμε την αιώνια ζωή. Από τη στιγμή που μας αναγεννάει, μας κάνει καλούς ανθρώπους, γεμάτους από αγάπη, συγχωρητικότητα, χαρά, ειρήνη και ευλογία.

Αυτό μας χρειάζεται τώρα για να γίνουμε ευτυχισμένοι, χαρούμενοι, ελευθερωμένοι από κάθε πάθος και κάθε εξάρτηση και να προσβλέπουμε με μεγάλη χαρά και αισιοδοξία το μέλλον.

Αυτό χρειάζεται και η πατρίδα μας ολόκληρη. Τον Αμνό του Θεού που αίρει την αμαρτία του κόσμου. Να μας αλλάξει τις καρδιές να γίνουμε παιδιά Θεού, μια ευλογημένη κοινωνία πιστών ανθρώπων που πιστεύει στο Θεό και εμπιστεύεται την τύχη του στον Ιησού Χριστό.

Πιστεύουμε ότι δεν είναι τυχαίο, ότι ο Ιησούς Χριστός σήμερα περιζώνει την πατρίδα μας με το Λόγο Του τον Άγιο, με το Ευαγγέλιο Του. Δεν είναι τυχαίο ότι ο
Λόγος του Θεού κηρύττεται σε πόλεις, χωριά και νησιά της πατρίδας μας.

Κανείς δε θα μπορέσει να πειράξει την πατρίδα μας και να χαλάσει το έργο του Θεού. Έχουμε μαζί μας τον Ιησού Χριστό, που είναι ο Αμνός του Θεού, και είναι έτοιμος να πάρει τις αμαρτίες μας, να αλλάξει τις καρδιές μας και να μας ευλογήσει ιδιαίτερα.

Αυτός ο Αμνός του Θεού όμως, είναι και ο Λέων, όπως τον περιγράφει στην Αποκάλυψη και είναι δυνατός να μας προστατεύσει από όλους τους εχθρούς, ως έθνος, ως οικογένειες και ως άτομα..

Όταν ο Ιωάννης έκλαιγε, γιατί κανείς δεν μπορούσε να ανοίξει το βιβλίο των σφραγίδων, τον πλησίασε ένας πρεσβύτερος και του είπε: «Μη κλαίε, ιδού υπερίσχυσε ο λέων, όστις είναι εκ της φυλής του Ιούδα». Αποκάλυψη ε:5

Στη συνέχεια ο Ιωάννης περιγράφει: «Και είδον, και ιδού, εν μέσω του θρόνου και των τεσσάρων ζώων, και εν μέσω των πρεσβυτέρων. Αρνίον ιστάμενον ως εσφαγμένον». Αποκάλυψη ε:6

Αγαπητοί μου φίλοι, ο Ιησούς Χριστός δεν είναι αύτη τη στιγμή πεθαμένος, αλλά είναι αναστημένος και μεσιτεύει υπέρ ημών στον ουράνιο Πατέρα και είναι έτοιμος να μας σώσει.

Συχνά, αισθανόμαστε την αδυναμία μας να αντιμετωπίσουμε τα διάφορα προβλήματα που έρχονται στην ζωή μας. Είναι στιγμές που συνειδητοποιούμε ότι, ούτε οι γνώσεις μας ,ούτε η σοφία μας, ούτε η εμπειρία μας, ούτε οι ικανότητες ή τα πλούτη μας, είναι ικανά να μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε μια δυσκολία. Και είναι αυτές οι στιγμές, που ψάχνουμε κάπου να ακουμπήσουμε, να στηριχθούμε, κάποιος να μας βοηθήσει. Είναι η στιγμή που η υπερήφανη και κάποιες φορές, σκληρή καρδιά ταπεινώνεται, καθώς ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται οτι τελικά δεν είναι και τόσο δυνατός.

Είναι αλήθεια ότι όσο ο άνθρωπος είναι νέος και υγιής, αισθάνεται ασφαλής και θεωρεί ότι τα πάντα είναι υπό τον έλεγχό του. Φυσικά, τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι.

Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική, κάτι, που αργά ή γρήγορα, το διαπιστώνουμε όλοι μας.  Μπροστά σε μια απρόσμενη ασθένεια, σε ένα οικονομικό αδιέξοδο ή ακόμη χειρότερα, σε έναν απροσδόκητο χαμό, κάθε άνθρωπος καταβάλλεται, χάνει το θάρρος του και λιποψυχεί.

Είναι δύσκολη η ώρα, που ο άνθρωπος αισθάνεται μόνος, μετέωρος και αδύναμος. Σε μια τέτοια, αναπόφευκτη συγκυρία, που ψάχνει, από ποιόν μπορεί να περιμένει βοήθεια, σε ποιόν να ελπίσει;
Ζούμε βέβαια, σε κοινωνία ανθρώπων και οποσδήποτε, χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον. Η συνδρομή του καθενός μας στην ανάγκη και την δύσκολη στιγμή του διπλανού μας, είναι απαραίτητη, χρήσιμη και αναγκαία. Όμως, καλό είναι να είμαστε ρεαλιστές, οι ανθρώπινες δυνάμεις μας, είναι περιορισμένες. Δεν μπορούμε να έχουμε μεγάλες απαιτήσεις από τους συνανθρώπους μας, ούτε πρέπει να στηρίζουμε σε αυτούς όλες τις ελπίδες μας. Και αυτοί είναι άνθρωποι, ομοιοπαθείς με εμάς.

Υπάρχει, άραγε, κανείς άνθρωπος, που έχει την δυνατότητα, ανά πάσα ώρα και στιγμή, να επέμβει σε κάθε πρόβλημα και να βοηθήσει ουσιαστικά; «Αφού ο άνθρωπος καίτοι στερεός είναι όλως ματαιότης» (Ψαλμος.κεφάλαιο λθ’(39): εδάφιο 5), τι μπορείς να περιμένεις απ΄αυτόν; «Παραιτήθητε λοιπόν από ανθρώπου του οποίου η πνοή είναι εις τους μυκτήρας αυτού, διότι, εις τι είναι άξιος λόγου;» (Ησαΐας.κεφάλαιο β’(2) : εδάφιο 22).

Στη δύσκολη στιγμή, ο μόνος που μπορεί πραγματικά και άμεσα να μας βοηθήσει, είναι ο Θεός. Ας μην είμαστε εγωϊστές. Ας μην νομίζουμε ότι μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα. Δεν είναι υποτιμητικό να ελπίζουμε και να προσβλέπουμε Στον Θεό. Είναι ο Πατέρας μας και μας αγαπάει. Νοιάζεται για εμάς. Χαίρεται όταν επικαλούμαστε το όνομά Του, όταν ζητούμε την βοήθειά Του. Είναι πρόθυμος να απλώσει το δυνατό χέρι Του και να μας βγάλει από την δύσκολη στιγμή και τα αδιέξοδά μας. Είναι Παντοδύναμος, πανταχού παρών, κρατάει το σύμπαν στα χέρια Του. Στην εξουσία Του κανείς δεν εναντιούται. Κανείς δεν μπορεί να του αντισταθεί . «Αριθμεί τα πλήθη των άστρων, καλεί τα πάντα ονομαστί»

(Ψαλμός .ρμζ’(147): εδάφιο 4)

Η παρουσία Του στη ζωή μας και το ενδιαφέρον Του, δυναμώνουν την πίστη μας, μας δίνουν θάρρος. Ο λόγος Του είναι άγκυρα ασφαλής, στην οποία στερεώνεται η ψυχή και αισθάνεται σιγουριά.

Eίναι μικρό πράγμα να έχουμε βοηθό στη ζωή μας τον Θεό; Να ξέρουμε ότι τον καλούμε και μας απαντάει, προσευχόμαστε και μας ακούει; Με τέτοιο ασάλευτο στήριγμα γιατί να χάνουμε το θάρρος μας και να αισθανόμαστε μετέωροι, όταν στο λόγο Του μας διαβεβαιώνει: «Μη φοβού, διότι εγώ σε ελύτρωσα, σε εκάλεσα με το όνομά σου, εμού είσαι. Όταν διαβαίνης δια των υδάτων, μετά σου θέλω είσθαι, και όταν δια των ποταμών, δεν θέλουσιν πλημμυρήσει επί σε. Όταν περιπατής δια του πυρός δεν θέλεις καεί, ουδέ θέλει εξαφθεί φλόξ εναντίον σου» (Ησαΐας, κεφάλαιο μγ(43): εδάφια 1-2).

Έχοντας τέτοιο καταφύγιο μπορούμε να αισθανόμαστε ανασφαλείς; Αφού, «Ο Θεός είναι καταφυγή ημών και δύναμις, βοήθεια ετοιμοτάτη εν ταις θλίψεσι. Δια τούτο δεν θέλομεν φοβηθεί και αν σαλευθή η γη και μετατοπισθώσιν τα όρη εις το μέσον των θαλασσών» (Ψαλμος. μς(46): εδάφια 1-2).
Ο Θεός λοιπόν είναι η πηγή της ζωής και η προσωποποίηση της δυνάμεως. Όποιος ελπίζει σε αυτόν δεν καταισχύνεται. «Διότι συ είσαι η ελπίς μου κύριε Θεέ, το θάρρος μου εκ νεότητός μου» (Ψαλ. μα’(41): εδάφιο 5)

Στις δύσκολες ημέρες που ζούμε και στα αδιέξοδα της ζωής, είναι ανάγκη και μοναδική επιλογή να στρέψουμε τα μάτια μας και την ελπίδα μας, στον Κύριο των δυνάμεων. Είναι άξιος εμπιστοσύνης και δεν θα μας απογοητεύσει!
Λοιπόν, «Θαρρείτε επί τον Κύριον πάντοτε, διότι εν Κυρίω τω Θεώ είναι αιώνιος δύναμις» (Ησαΐας κς’(26): εδάφιο 4).

Σε αυτήν την περίπτωση έχεις μεγάλες πιθανότητες να κατακτήσεις την ποθούμενη θέση. Το ίδιο συμβαίνει και σε μια τάξη δημοτικού, όπου ο καλύτερος μαθητής στη βαθμολογία των μαθημάτων, είναι αυτός που ως σημαιοφόρος θα εκπροσωπήσει το σχολείο του στις σχολικές παρελάσεις.

Μάλιστα σε κάθε περίπτωση μπορούμε να διακρίνουμε τους καλύτερους και τους μεγαλύτερος, δηλαδή αυτούς που διακρίνονται και ελκύουν όλα τα βλέμματα επάνω τους.

Κάτι ανάλογο σκεπτόμενοι οι μαθητές ρώτησαν τον Χριστό, “ποιος άρα είναι ο μεγαλύτερος στη βασιλεία των ουρανών” (Ματθ. ιη’ 1). Ποιος θα είναι δηλαδή ο σημαιοφόρος; Ποιος θα είναι το τιμούμενο πρόσωπο και ο διευθυντής;

Για να έρθει τελικά ο Κύριος και να τους “προσγειώσει”, φανερώνοντας ότι αν δεν γίνουν σαν τα παιδιά, δε θα εισέλθουν στη Βασιλεία των ουρανών. Και συνέχισε λέγοντας ότι “Ο δε μεγαλύτερος από σας, θέλει είσθαι υπηρέτης σας” (Ματθ. κγ’ 11).

Μια μεγάλη αποκάλυψη, ότι δηλαδή στην Βασιλεία των ουρανών δεν επικρατεί το ανθρώπινο σύστημα της υπερηφάνειας και της φιλοδοξίας, αλλά η χάρη της ταπεινοφροσύνης και της υπηρεσίας.

Παράδειγμα είναι ο πιο ταπεινός, άρα και μεγαλύτερος, Ιησούς Χριστός, “όστις εν μορφή Θεού υπάρχων δεν ενόμισεν αρπαγήν το να είναι ισα με τον Θεόν, αλλα εαυτόν εκκένωσε, λαβών δούλου μορφή, γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους.

Και ευρεθείς κατά το σχήμα ως άνθρωπος εταπείνωσεν εαυτόν, γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού. Δια τούτο και ο Θεός υπερύψωσεν αυτόν και εχάρισεν εις αυτόν όνομα, το υπέρ παν όνομα” (Φιλ. α’ 6)

Ευχαριστούμε το Θεό και πατέρα γιατί μας αγάπησε και μας δώρισε τον Χριστό, Σωτήρα των ψυχών μας!

«Τα μεν οπίσω λησμονών, εις δε τα έμπροσθεν επεκτεινόμενος, τρέχω…»

Φιλιππησίους γ’:13

Ο χρόνος προχωράει δυστυχώς μόνο προς μία κατεύθυνση. Μπροστά. Και εμείς αναγκαστικά τον ακολουθούμε.

Αν ρωτήσουμε τους περισσότερους ανθρώπους ποιο  είναι το τέλος αυτού του μονόδρομου που όλοι μαζί πορευόμαστε, θα ακούσουμε απογοητευτικές απαντήσεις γεμάτες φόβο. Οι περισσότεροι προσπαθούν να μην σκέπτονται αυτά που έρχονται, γιατί για αυτούς το τέλος του δρόμου είναι ο θάνατος. Αλλά και την πορεία δεν μπορούν να τη φανταστούν και πολύ καλύτερη.

«Οι άνθρωποι θέλουσιν αποψυχεί εκ του φόβου και προσδοκίας των επερχομένων δεινών…» Λουκάς κα’:26. Λογικό είναι όταν έχεις σκοτάδι να τα θεωρείς όλα μάταια, ακόμα και την ίδια τη ζωή. Γι αυτό σαν σε καταφύγιο στρέφονται στα περασμένα, στις λιγοστές, όμορφες αναμνήσεις, που όμως δεν είναι παρά ένα ανεπίστρεπτο παρελθόν. Έτσι δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να πορεύονται με την πλάτη γυρισμένη στην πραγματικότητα, που αναπόφευκτα θα τους προλάβει.

Όμως η Καλή Αγγελία του Λόγου του Θεού μας αποκαλύπτει την αλήθεια.

Μας αποκαλύπτει ότι το τέλος του δρόμου αυτής της ζωής, για τα παιδιά του Θεού, για τους πιστεύοντας εις Αυτόν, είναι η αιώνια ζωή, μία ατελεύτητη ζωή στην παρουσία του Θεού. Εκεί που Αυτός «θα σκηνώσει μετά των ανθρώπων» και θα «εξαλείψει παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος δεν θέλουσιν υπάρχει πλέον· διότι τα πρώτα παρήλθον». Αποκάλυψις κα’:3-4

Ο απ. Παύλος μας φανερώνει δια του Αγίου Πνεύματος ότι στο τέλος του δρόμου του Χριστιανού υπάρχει ένα αμάραντο στεφάνι, ένα βραβείο, «το βραβείο της άνω κλήσεως του Θεού εν Χριστώ Ιησού» (Φιλιπ. γ’:14), για το οποίο αξίζει να ξεχάσουμε όλα τα περασμένα, όχι μόνο τα άσχημα –αδικίες, θλίψεις, απογοητεύσεις, χασούρες, αντιπαραθέσεις-

αλλά και όλα όσα για εμάς ίσως ήταν κέρδος –η όποια καρποφορία, δικαίωση, αύξηση υλική ή πνευματική, εκβάσεις και ότι άλλο μας δώρισε η χάρη του Θεού το χρόνο που πέρασε- γιατί όλα αυτά δεν πρόκειται να μας ωφελήσουν αν δεν συνεχίσουμε το δρόμο μας προς τα εμπρός «περπατώντας εν φρονήσει… εξαγοραζόμενοι τον καιρόν», (Κολοσσαείς δ’:5),

«προσμένοντες και σπεύδοντες εις την παρουσίαν της ημέρας του Θεού», (Πέτρου Β’ γ’:12), κοιτάζοντας πάντα προς το πρόσωπο του Ιησού Χριστού του Σωτήρα μας, μάλιστα τρέχοντας, γιατί μόνο έτσι, ίσως καταφέρουμε να καταλήξουμε «εις την εξανάστασιν των νεκρών», Φιλιπ. γ’:11.

Για τους Χριστιανούς δεν είναι μόνο το τέλος του δρόμου ένδοξο αλλά και η πορεία. Μία πορεία-αγώνας. Αγώνας επέκτασης της βασιλείας των ουρανών, καταρχάς μέσα μας, με όπλα μας το Άγιο Πνεύμα και τον ευλογημένο καρπό Του, που πρώτοι εμείς γευόμαστε και απολαμβάνουμε.

Αλλά και αγώνας επέκτασης της βασιλείας των ουρανών και στους συνανθρώπους μας. Με όπλα μας, αυτή τη φορά, την ομολογία που μας χάρισε ο Ιησούς Χριστός και το φως των καλών έργων της αγάπης, που πρώτος Αυτός μας πρόσφερε, ώστε «να ίδωσι και να δοξάσωσι τον Πατέρας σας τον εν τοις ουρανοίς», Ματθ. ε’:16. «Πας λοιπόν όστις με ομολογήση έμπροσθεν των ανθρώπων, θέλω ομολογήσει και εγώ αυτόν έμπροσθεν του Πατρός μου του εν ουρανοίς», Ματθ. ι’:32 .

Αυτός λοιπόν ο αγώνας, η ίδια δηλαδή η ζωή που μας χαρίστηκε όχι μόνο δεν είναι μάταιη όταν την προσφέρουμε στο Χριστό, αλλά έχει ένα ευλογημένο και ένδοξο σκοπό. Αυτή την πληροφορία έχουμε ανάγκη να την κάνει βεβαιότητα μέσα μας ο Κύριος, ώστε να ανανεώνονται οι δυνάμεις μας και να μην αποκάνουμε μέχρι να φτάσουμε στο τέρμα.

Και τότε… «θέλουσιν είσθαι εμού, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων, εν τη ημέρα εκείνη, όταν εγώ ετοιμάσω τα πολύτιμά μου· και θέλω σπλαγχνισθή αυτούς, καθώς σπλαγχνίζεται άνθρωπος τον υιόν αυτού, όστις δουλεύει αυτόν. Τότε θέλετε επιστρέψει και διακρίνει μεταξύ δικαίου και ασεβούς, μεταξύ του δουλεύοντος τον Θεόν και του μη δουλεύοντος αυτόν», Μαλαχίας γ’:17-18΄.

Η ανταμοιβή μας λοιπόν, έρχεται… από το μέλλον, από την αιωνιότητα.

Γι αυτό ξεχνώντας όλα τα περασμένα και τρέχοντας, ας επεκταθούμε με πίστη μπροστά… Προς «την δόξαν την μέλλουσαν να αποκαλυφθή εις ημάς».

Βεβαίως και οι λειτουργοί χαίρονται να βλέπουν μεγάλο ακροατήριο και γι αυτό κάνουν ό,τι μπορούν για να είναι η εκκλησία τους φιλόξενη και αποτελεσματική. Πολλές φορές διαφημίζουν και θαύματα και αγαθοεργίες και έργα αγάπης για να προσελκύσουν ψυχές και να τις πάρουν στην εκκλησία τους. Η αλήθεια είναι ότι όλες οι εκκλησίες κηρύττουν το Χριστό και προσπαθούν να κάνουν ό,τι μπορούν καλύτερο για τη σωτηρία των ψυχών. Όλες οι ψυχές όμως πρέπει να καταλάβουν ότι μόνο ο Ιησούς Χριστός είναι ο Σωτήρας και καμία εκκλησία δε σώζει από μόνη της, παρά μόνο ο Χριστός.

Ο Χριστός δεν είναι θρησκεία. Είναι ζωή. Η προσωπική γνωριμία και επαφή με το Χριστό, δίνει στον άνθρωπο τη Σωτηρία και ανοίγει μια ωραία συναλλαγή μαζί Του. Αυτό γίνεται δια της πίστεως στο Χριστό. Όλο το Ευαγγέλιο μιλάει για πίστη στο Χριστό. «Πίστευσον εις τον Κύριον Ιησού Χριστό και θέλεις σωθεί συ και ο οίκος σου» Πράξεις ιστ:31. «Όστις πιστεύσει και βαπτισθή θέλει σωθή» Μάρκος ιστ:16.

Πουθενά δε λέει ο Ευαγγέλιο πίστεψε σ’ αυτή τη θρησκεία ή κάποιο δόγμα για να σωθείς. Η καύχηση μερικών ανθρώπων στην εκκλησία τους ή στους λειτουργούς των εκκλησιών, είναι ένας φανατισμός που κυρίως υποβαθμίζει το Χριστό και διαστρέφει την οδό του πιστού και τελικά τον κρατάει μακριά από την οδό της Σωτηρίας. Όταν ο Θωμάς είπε στον Κύριο, «Κύριε δεν ηξεύρομεν που υπάγεις και πώς δυνάμεθα να γνωρίζουμε την οδό;» Ο Κύριος του απάντησε: «Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή, ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα ειμή δι’ Εμού» Ιωάννης ιδ:6.

Όταν ο Ίδιος ο Ιησούς Χριστός είναι η οδός που οδηγεί στην αιώνια Σωτηρία, πώς είναι δυνατόν εμείς να πάρουμε άλλο δρόμο στον οποίο μας οδηγεί μια εκκλησία με ένα δικό της καταστατικό, και σύμφωνα με τις δικές της παραδόσεις; Θρησκείες υπάρχουν πολλές και όλες νομίζουν ότι είναι οι καλύτερες.

Κάποτε οι Φαρισαίοι κατεδίωξαν την εκκλησία του Χριστού με μεγάλο φανατισμό, διότι είχαν πιστέψει ότι ο Ιουδαϊσμός είναι η καλύτερη θρησκεία που διακηρύττει το μόνο και αληθινό Θεό, το Δημιουργό του σύμπαντος. Η αλήθεια όμως δε βρισκόταν μέσα στον Ιουδαϊσμό με τις πάρα πολλές διατάξεις, κανόνες και συμβουλές. Την αλήθεια την έφερε ο Ιησούς Χριστός από τον ουρανό και είναι η Νέα Διαθήκη, το Ευαγγέλιο. Το Ευαγγέλιο δεν είναι σύνολο διατάξεων, υποχρεώσεων και ποινών. Το Ευαγγέλιο είναι η καλή αγγελία που έφερε από τον ουρανό ο Ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και που είχαν γράψει όλοι οι προφήτες εκατοντάδες χρόνια πριν.

Όπως είπε ο άγγελος στους ποιμένες τη νύχτα που γεννιόταν ο Χριστός, «ιδού ευαγγελίζομαι εις εσάς χαράν μεγάλη ήτις θέλει είσθαι εις πάντα τον λαόν, διότι σήμερον εγεννήθη εις εσάς εν πόλει Δαβίδ σωτήρ, όστις είναι Χριστός Κύριος» Λουκάς α:10. Αυτό σημαίνει ότι ήλθε στον κόσμο ο Σωτήρας που αναφέρεται σε ένα πρόσωπο, το πρόσωπο του Χριστού. Δε ζητάει ανταλλάγματα, προσφορές, τάματα, ούτε θυσίες για να μας δώσει τη Σωτηρία. Ο Ίδιος θυσιάστηκε ως «Αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτία του κόσμου» και τώρα ζητάει μόνο να πιστεύσουμε σ’ Αυτόν και να πάρουμε τη Σωτηρία. «Ο ακούων τον Λόγον μου και πιστεύων εις τον πέμψαντά με έχει ζωήν αιώνιον» Ιωάννης ε:24.

Μας ζητάει μόνο να πιστεύσουμε σε ότι μας λέει στο Ευαγγέλιό Του και να ακολουθήσουμε τη διδασκαλία Του και το παράδειγμά Του, που είναι η αγάπη. Αγάπη για όλους, ακόμη και για τους εχθρούς μας και η υπόσχεση είναι μια αιώνια βασιλεία με ένα σώμα άφθαρτο και αθάνατο χωρίς πόνους και δάκρυα, χωρίς πολέμους και σκοτωμούς, χωρίς αδικίες και ανισότητες.

Περιμένουμε το Χριστό να έλθει και να διορθώσει τα πάντα τα οποία είναι αδιόρθωτα και κανείς επίδοξος κυβερνήτης και κανένα σύστημα δεν μπόρεσε ποτέ να διορθώσει.

Διότι πολλοί από τους ανθρώπους καυχώνται στις πράξεις τους και δικαιώνουν τους εαυτούς τους αρνούμενοι να ζητήσουν το αίμα του Χριστού και δι’ αυτού να καθαρίσουν την αμαρτία τους. Ο Λόγος του Θεού λέγει: «Εάν είπωμεν ότι αμαρτίαν δεν έχομεν, εαυτούς πλανώμεν, και η αλήθεια δεν είναι εν ημίν. Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών, είναι πιστός και δίκαιος, ώστε να συγχωρήσει εις ημάς τας αμαρτίας, και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας. Εάν είπωμεν ότι δεν ημαρτήσαμεν, ψεύστην κάμνομεν αυτόν, και ο λόγος αυτού δεν υπάρχει εν υμίν». (Α΄ Ιωάννου α:8). Ο άνθρωπος λοιπόν, εάν θέλει να σωθεί, πρέπει να αναγνωρίσει ότι είναι αμαρτωλός, να μετανοήσει και να ζητήσει το αίμα του Ιησού Χριστού, το οποίο «καθαρίζη ημάς από πάσης αμαρτίας» (Α΄ Ιωάννου α:7).

Ο Θεός αγαπά τον άνθρωπο και θέλει να ζήσει μαζί του εις τους αιώνας των αιώνων. Δια τούτο έστειλε τον Υιόν αυτού τον μονογενή, τον Ιησού Χριστό να πεθάνει επάνω στο Σταυρό ώστε δι’ Αυτού ο άνθρωπος να σωθεί. Ο απόστολος Πέτρος λέγει: «Και δεν υπάρχει δι’ ουδενός άλλου η σωτηρία, διότι ούτε όνομα άλλο είναι υπό τον ουρανόν δεδομένον μεταξύ των ανθρώπων, δια του οποίου πρέπει να σωθώμεν» (Πράξεις δ΄:12).

Ο Ιησούς Χριστός είναι η έκφραση της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο. Η αγάπη του Θεού ανέβασε τον Ιησού Χριστό στο σταυρό του Γολγοθά. Ο Λόγος του Θεού λέγει: «Ο Θεός όμως πλούσιος ων εις έλεος, δια την πολλήν αγάπην αυτού με την οποίαν ηγάπησεν ημάς, και ενώ ήμεθα νεκροί δια τα αμαρτήματα, εζωοποίησεν ημάς μετά του Χριστού, (κατά χάριν είσθε σεσωσμένοι), και συνανέστησε, και συνεκάθισσεν εν τοις επουρανίοις δια Ιησού Χριστού, δια να δείξει εις τους επερχομένους αιώνας τον υπερβάλλοντα πλούτον της χάριτος αυτού δια της προς ημάς αγαθότητος εν Χριστώ Ιησού».(Εφεσίους β΄:4). Και ο ίδιος ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός έλεγε για την αγάπη του Θεού προς τους άνθρώπους: «Διότι τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκε τον Υιόν αυτού τον μονογενή, δια να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις αυτόν αλλά να έχη ζωήν αιώνιον. Επειδή δεν απέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού εις τον κόσμον, δια να κρίνη τον κόσμον, αλλά δια να σωθή ο κόσμος δι’ αυτού» (Ιωάννης γ΄:16).

Αυτή λοιπόν τη μεγάλη αγάπη του Θεού δεν έχει κανείς το δικαίωμα να την αμφισβητήσει και να προβάλλει οτιδήποτε άλλο προκειμένου ο άνθρωπος να δικαιωθεί. Ο Λόγος του Θεού φανερώνει πολύ καλά τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος μπορεί να απολαύσει σωτηρία και αιώνια χαρά. Ο Ιησούς Χριστός είναι έτοιμος όταν εμείς τον επικαλεσθούμε να ενεργήσει θαυμαστά στη ζωή μας. Είναι έτοιμος να μας συγχωρήσει, ώστε δι’ Αυτού να σταθούμε δικαιωμένοι ενώπιον του Θεού.

Ο Λόγος του Θεού λέγει: «Μακάριοι εκείνοι των οποίων συνεχωρήθησαν αι ανομίαι, και των οποίων εσκεπάσθησαν οι αμαρτίαι. Μακάριος ο άνθρωπος εις τον οποίον ο Κύριος δεν θέλει λογίζεσθαι αμαρτίαν» (Ψαλμός λβ΄1-2, Ρωμαίους δ΄:7-8).

Αντί να λένε ότι ο Θεός είναι θαυματουργός, λένε ότι αυτός ο ναός, αυτή η εικόνα, αυτό το σκήνωμα, αυτός ο τόπος κάνει θαύματα.

Ο Λόγος του Θεού ποτέ δεν αναφέρεται σε άψυχα αντικείμενα αλλά μιλάει πάντοτε για τον ζώντα και αληθινό Θεό. «Ζω εγώ» λέγει Κύριος ο Θεός» Ιεζεκιήλ λγ: 11. Γιατί ο Κύριος μας πληροφορεί ότι ζει; Για να μη προστρέχουμε σε νεκρά πράγματα για να τον αναζητήσουμε.

Ο πρωτομάρτυρας Στέφανος είπε στην απολογία του. «Ο Σολομών δε ωκοδόμησεν εις Αυτόν οίκον. Αλλ’ ο Ύψιστος δεν κατοικεί εν χειροποίητοις ναοίς καθώς ο προφήτης λέγει: «Ο ουρανός είναι θρόνος μου, η δε γη υποπόδιον των ποδών μου. Ποιόν οίκον θέλετε οικοδομήσει εις Εμέ; λέγει Κύριος, ή ποιος ο τόπος της αναπαύσεως μου; Η χειρ μου δεν έκαμε πάντα ταύτα;» Πράξεις ζ: 47-51.

Οι αρχαίοι Έλληνες ήσαν «εις άκρον θεολάτρες», αλλά και πολύ ειδωλολάτρες. Αυτό συνέβαινε διότι δεν είχαν γνωρίσει τον Μόνο και αληθινό Θεό και τον Σωτήρα Ιησού Χριστό. Ο απόστολος Παύλος μιλώντας στην Αθήνα κάτω από την Ακρόπολη είπε στους Αθηναίους:

«Ο Θεός όστις έκαμε τον κόσμον και πάντα τα εν αυτώ, ούτος Κύριος ων του ουρανού και της γης, δεν κατοικεί εν χειροποίητοις ναοίς, ουδέ λατρεύεται υπό χειρών ανθρώπων, ως έχων χρείαν τινός, επειδή Αυτός δίδει εις πάντας ζωήν πνοήν και τα πάντα». Πράξεις: ιζ 24-26. Ο απόστολος Παύλος γκρέμισε όλα τα είδωλα της Ελλάδας και κατάργησε όλους τους ψεύτικους Θεούς.

Ο Θεός δεν λατρεύεται με κανένα άλλο τρόπο παρά αυτόν που ο Ιησούς Χριστός μας δίδαξε. «Πλην έρχεται ώρα και ήδη είναι, ότε οι αληθινοί προσκηνηταί θέλουσι προσκυνήσει τον Πατέρα εν πνεύματι και αληθεία, διότι ο Πατήρ τοιούτους ζητεί τους προσκυνούντας Αυτόν.

Ο θεός είναι πνεύμα και οι προσκυνούντες Αυτόν, εν πνεύματι και αληθεία πρέπει να προσκυνώσι». Ιωαν. δ: 23-25. Τι σημαίνει «εν πνεύματι;» Σημαίνει ζωντανά χωρίς καμία μεσολάβηση κανενός νεκρού αντικειμένου.

Αφού ο Θεός είναι Πνεύμα και επομένως είναι ζωντανός και αληθινός, γιατί να καταφεύγουμε σε νεκρά και άψυχα αντικείμενα για να επικοινωνήσουμε δια μέσου αυτών. Όταν ο επίγειος πατέρας μας έχει πεθάνει πηγαίνουμε στο νεκροταφείο βρίσκουμε τον τάφο του, τον στολίζουμε και λέμε διάφορα λόγια γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι δεν μας ακούει, ούτε θα μας απαντήσει.

Αν όμως ο επίγειος πατέρας μας ζει, δεν θα πάμε ποτέ στο νεκροταφείο για να τον βρούμε, ούτε θα μιλάμε στη φωτογραφία του που έχουμε κρεμασμένη στον τοίχο. Πηγαίνουμε και συναντάμε τον ίδιο και μιλάμε μαζί του και τον συναναστρεφόμαστε και συνεννοούμαστε για κάθε ζήτημα.

Ο Χριστός είναι ανεστημένος και ζωντανός και μας καλεί να του ζητήσουμε ότι θέλουμε και θα μας απαντήσει. «Αιτείτε και θέλει σας δοθή, ζητείτε και θέλετε ευρεί, κρούετε και θέλει σας ανοιχθεί, διότι πας ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και εις τον κρούοντα θέλει ανοιχθεί». Ματθαίος ζ:7.

Όταν μας λέει να τον επικαλεσθούμε και να τον ζητήσουμε και να του κτυπήσουμε την πόρτα σημαίνει ότι είναι έτοιμος να μας απαντήσει και να μας ανοίξει την πόρτα διότι είναι ζωντανός. Να πάω σε κάποιο κάδρο ή εικόνα που ο ζωγράφος παριστάνει τον Ιησού Χριστό τον οποίο κανείς δεν έχει δει ποτέ και να κτυπάω την πόρτα, αφού ο Χριστός είναι ζωντανός.

O Κύριός μας Ιησούς Χριστός μετά την ανάστασή Του, έμεινε μαζί με τους μαθητές Του σαράντα ημέρες και τους έδειξε με πολλά τεκμήρια ότι Αυτός είναι που σταυρώθηκε και τώρα αναστημένος ζει. «Εις τους οποίους και εφανέρωσεν εαυτόν ζώντα μετά το πάθος Αυτού δια πολλών τεκμηρί- ων εμφανιζόμενος εις αυτούς τεσσαράκο- ντα ημέρας και λέγων τα περί της βασιλείας του Θεού». Ανάμεσα στις εντολές που τους έδωσε «παρήγγειλε να μην απομακρυνθώσιν από Ιεροσολύμων, αλλά να περιμένωσι την επαγγελίαν του Πατρός την οποίαν ηκούσα- τε είπε, παρ’ εμού». «Διότι ο μεν Ιωάννης εβάπτισεν εν ύδατι, σεις όμως θέλετε βαπτι- σθή εν ΠνεύματιΑγίω, ουχί μετά πολλά ταύ- τας ημέρας». Οι μαθητές ρώτησαν, «Κύριε τάχα εν τω καιρώ τούτω αποκαθιστάνεις την βασιλείαν εις τον Ισραήλ;» Ο Κύριος τους εξήγησε: «Δεν ανήκει εις εσάς να γνω- ρίζητε τους χρόνους ή τους καιρούς τους οποίους ο Πατήρ έθεσεν εν τη ιδία αυτού εξουσία, αλλά θέλετε λάβει δύναμιν, όταν επέλθη το Άγιον Πνεύμα εφ’ υμάς και θέλετε είσθαι εις εμέ μάρτυρες και εν Ιερουσαλήμ και εν πάση τη Ιουδαία και Σαμαρεία και έως εσχάτου της γης». (βλ.Πράξεις α:3-9)

Είμαστε σε μια εποχή που ο κόσμος βρί- σκεται σε μια ακαταστασία μεγάλη με όλα τα σημεία των εσχάτων ημερών σε ενέργεια. Όλοι υποφέρουμε από τη συμπεριφορά της κοινωνίας μας που μοιάζει με τους ανθρώ- πους τους προ του κατακλυσμού του Νώε. «Έπινον, ενύμφευον, ενυμφεύοντο μέχρι της ημέρας, καθ’ ην ο Νώε εισήλθεν εις την κιβωτόν και ήλθε ο κατακλυσμός και απώλεσενάπαντας». Λουκάς ιζ:27,28

Είμαστε όλοι κάτω από έναν κίνδυνο και

«επί της γης στενοχωρία εθνών εν απορία» «και οι άνθρωποι θέλουσιαποψυχεί εκ του φόβου και προσδοκίας των επερχομένων δεινών εις την οικουμένην». Λουκάς κα: 23,26. Το μίσος, η αδικία και η σαρκολατρεία κάνουν τη ζωή μας δύσκολη και επικίνδυνη.

Χρειαζόμαστε δύναμη. Τη δύναμη της Πε- ντηκοστής, του Αγίου Πνεύματος που έλαβαν και οι απόστολοι την ημέρα της Πεντηκοστής για να αντιμετωπίσουν τα θηρία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και τη μισαλλοδοξία των αρχι- ερέων και ιερέων της Ιουδαϊκής θρησκείας.

Κανείς δε θα μπορούσε να φαντασθεί ότι δώδεκα ψαράδες που ξεκίνησαν από το ανώγειο της Ιερουσαλήμ θα διέδιδαν το Ευ- αγγέλιο σε όλο τον κόσμο. Εκατομμύρια άν- θρωποι πίστεψαν στο Χριστό, μετανόησαν, αναγεννήθηκαν, έλαβαν Πνεύμα Άγιο και ακολούθησαν με αυταπάρνηση το Ευαγγέλιο του Χριστού, χωρίς να φοβηθούν τα βασα- νιστήρια και το θάνατο που τους απειλούσε. Κήρυξαν το Ευαγγέλιο στην Ευρώπη, στην Ασία, στην Αφρική και σε όλο τον κόσμο, χωρίς να διαθέτουν τα σημερινά μέσα συ- γκοινωνίας και επικοινωνίας. Ούτε τηλέφωνα είχαν να συνεννοηθούν, ούτε αυτοκίνητα για να τρέξουν, ούτε μια εφημερίδα για να μαθαί- νουν τα νέα. Μόνο επιστολές λάβαιναν από τους αποστόλους, οι οποίοι τους παρακαλού- σαν, όταν τη διαβάσουν, να τη δώσουν και σε άλλη εκκλησία να τη διαβάσει. Έγραφε ο απόστολος Παύλος στους Κολοσσαείς: «Και αφού αναγνωσθή μεταξύ σας η επιστολή, κάμετε να αναγνωσθή και εν τη εκκλησία των Λαοδικέων και την εκ Λαοδικείας να αναγνώσητε και σεις». Κολοσσαείς δ:16

Η δύναμη που πρέπει να λάβουμε δεν υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, αλλά έρχεται από τον ουρανό. Πολλοί μιλούν για δυνά- μεις που διαθέτει ο άνθρωπος μέσα του και όταν εκδηλωθούν, γίνονται τεράστιες. Αυτό είναι μεγάλη πλάνη. Ο άνθρωπος δι- αθέτει ορισμένες δυνάμεις, οι οποίες όμως δεν μπορούν να υπερβούν τα ανθρώπινα μέτρα. Το Ευαγγέλιο μας συνιστά να ζητή- σουμε δύναμη από τον ουρανό για να μπο- ρέσουμε να υπερνικήσουμε τα πάντα και να σταθούμε.

Φεύγοντας ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός για τον ουρανό, λίγο πριν την ανάληψη, είπε στους μαθητές Του: «Σεις είσθε μάρ- τυρές τούτων. Και ιδού εγώ αποστέλλω την επαγγελίαν του Πατρός μου εφ’ υμάς. Σεις δε καθίσατε εν τη πόλει Ιερουσα- λήμ, εωσούενδυθήτε δύναμιν εξ’ ύψους» Λουκάς κδ:48-50. Όταν ο Κύριος λέει «δύναμιν εξ’ ύψους», δεν εννοεί κάποια αυθυποβολή ή συναισθηματική κατάστα- ση. Εννοεί αυτό το οποίο γράφει: «Και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου και ήρχισαν να λαλώσινξένας γλώσσας καθώς το Πνεύμα έδιδεν εις αυτούς να λαλώσιν». Πράξεις β:4

Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος και η πλήρωση των πιστών με το Άγιο Πνεύμα είναι μία πραγματικότητα χειροπιαστή και εκείνος που λαβαίνει γνωρίζει πάρα πολύ καλά.

Χρειαζόμαστε τη δύναμη του Αγίου Πνεύ- ματος σήμερα, πιο πολύ από κάθε άλλη φορά, διότι ο Κύριος έρχεται.

Ο λόγος του Θεού δεν παύει να μαρτυρεί και να φανερώνει την αιώνια ζωή για την οποία ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο. Ο 90ος ψαλμός γράφει για την επίγεια ζωή: «Αι ημέραι της ζωής ημών είναι καθ’ εαυτάς εβδομήκοντα έτη, και εάν, εν ευρωστία, ογδοήκοντα έτη, πλην και το καλήτερον μέρος αυτών είναι κόπος και πόνος, διότι ταχέως παρέρχεται, και ημείς πετώμεν.» Ψαλμ. 90:10

Και ο Μαθουσάλας που έζησε 969 χρόνια και ο Αδάμ που έζησε 930 και ο Αβραάμ 167 και ο Δαβίδ που έζησε 120 χρόνια, σήμερα δεν υπάρχουν στην επίγεια ζωή.

Οι παππούδες μας και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έχουν τελειώσει τη θητεία τους στη γη. Τώρα πού είναι;

Αν η ζωή δεν συνεχιζόταν μετά το θάνατο του θνητού μας σώματος, τότε τα πράγματα θα ήταν απλά. Κοιμήθηκα, έσβησα, πέθανα, δεν υπάρχω πια. Έκανα τον κύκλο μου και τώρα πάω για ανακύκλωση.

Ο Ιησούς Χριστός επίμονα δίδαξε μια αιώνια ζωή και μια αιώνια βασιλεία. «Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν των ουρανών και όλα τα άλλα θέλουσι σας προστεθή», έλεγε πάντοτε.

«Εκεί θέλει είσθαι ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων, όταν ίδητε τον Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ, και πάντας τους προφήτας, εν τη βασιλεία του Θεού, εαυτούς δε εκβαλλομένους έξω. Και θέλουσιν ελθεί από ανατολών και δυσμών, και από βορρά και νότου, και θέλουσι καθίσει εν τη βασιλεία του Θεού.» Λουκ. ιγ:28,29

Μας παρουσιάζει ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός μια ουράνια βασιλεία που θα μπουν μέσα όλοι εκείνοι που τον πίστεψαν και πήραν στα σοβαρά το Λόγο του Θεού και φρόντισαν όσο ήταν στην επίγεια ζωή να ακολουθούν τις οδηγίες του μεγάλου βασιλέως των βασιλέων.

Πολλοί άνθρωποι επιπολαίως απορρίπτουν το Λόγο του Θεού δηλώνοντας, ότι δεν πιστεύουν τίποτα, διότι η επίγεια ζωή είναι το τώρα που ζούμε και υπάρχουμε. Βλέπουν τα πεθαμένα σώματα που σαπίζουν και γίνονται πιο άπιστοι. Ψάχνουν στα σκουπίδια να βρουν την αιώνια ζωή.

Ο απόστολος Παύλος παρουσιάζει στην προς Κορινθίους επιστολή ένα παραλληλισμό πολύ επιτυχημένο.

Άνθρωπε, γράφει, όταν σπέρνεις σιτάρι, σπέρνεις ένα απλό κόκκο σίτου και αυτός ο κόκκος πρέπει να πεθάνει και να διαλυθεί για να μετατραπεί σ’ ένα ωραίο στάχυ με καρπό.

Αν δεν διαλυθεί ο κόκκος του σίτου δεν πετάγεται το νέο σώμα, που δεν μοιάζει καθόλου με τον κόκκο που σπείραμε.

Ένα πεθαμένο σώμα, θάβεται και διαλύεται και μέσα από αυτό το σώμα βγαίνει ένα φύτρο, η ψυχή ή όποια τελικά γίνεται ένας νέος άνθρωπος.

Ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη είδε τις ψυχές των σκοτωμένων πιστών κάτω από το θυσιαστήριο του Θεού. «Και ότε ήνοιξε την πέμπτην σφραγίδα, είδον υποκάτω του θυσιαστηρίου τας ψυχάς των εσφαγμένων δια τον λόγον του Θεού, και δια την μαρτυρίαν την οποίαν είχον και έκραζον μετά φωνής μεγάλης, λέγοντες, Έως πότε, ω Δέσποτα άγιε και αληθινέ, δεν κρίνεις και εκδικείς το αίμα ημών από των κατοικούντων επί της γης;» Αποκ. ς: 9,10.

Οι ψυχές δεν είναι μπαλάκια που αποθηκεύονται σ’ ένα ντουλάπι. Μιλάνε, ακούνε και ζητάνε από το Θεό να κάνει το μεγάλο δικαστήριο της τελικής κρίσης, έτσι ώστε μετά απ’ όλα όσα πρόκειται να γίνουν, να απολαύσουν την Ουράνια Βασιλεία.

Το θυσιαστήριο είναι του Χριστού, διότι Αυτός θυσιάστηκε για τις αμαρτίες μας και δια τις ανομίες μας.

Ο Κύριος μας πολλές φορές έλεγε: «Εγώ είμαι ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ.» Ο Θεός δεν είναι Θεός νεκρών, αλλά ζώντων. Όταν λέει ότι είναι Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, δεν εννοεί ότι είναι Θεός νεκρών και ανύπαρκτων προσώπων, αλλά ζώντων ακόμα και μετά τον επίγειο θάνατό τους.

Έτσι, βλέπουμε τον Αβραάμ μετά το θάνατο του Λαζάρου, να έχει κοινωνία με το Λάζαρο και να ακούει και την παράκληση του πλουσίου. Δεν την αποδέχθηκε βέβαια, αλλά του απάντησε και του εξήγησε ότι στην επίγεια ζωή του ο άνθρωπος πρέπει να προετοιμαστεί για την αιωνιότητα.

«Εξεύρομεν δε ότι ο Υιός του Θεού ήλθε και έδωκεν εις ημάς νόησιν, διά να γνωρίζωμεν τον αληθινόν· και είμεθα εν τω αληθινώ, εν τω Υιώ αυτού Ιησού Χριστώ. Ούτος είναι ο αληθινός Θεός και η ζωή η αιώνιος». Ιωάννου Α΄ ε΄20